Snoep, sokken en verrassing – Fotoalbum 24/2016

Ik vond het weer eens tijd voor een fotoalbum! Van te voren had ik een drukke vrijdag gepland met werken en een sing in en een rustige zaterdag om bij te trekken. Op donderdag zou ik lekker thuis de hele dag chillen. Dat plan werd op maandag om zeep geholpen. En ja, het gaat deze week veel over de zwangerschap. Een heftige week, maar alles kwam goed. Lees mee!

img_7198AMC! Daar zijn we weer… Voor wie het niet heeft gevolgd: wegens een te kleine baby, moeten wij wekelijks afreizen naar het AMC in Amsterdam voor controle van de dopler (doorbloeding in navelstreng en in het hoofdje van de baby). Om de week hebben we tevens een groei-echo. We zijn er eigenlijk altijd heel rustig onder. Onderweg kletsen we over wat ons bezig houdt of ik zit verdiept in een boek. Dankzij het werk van mijn man kan hij altijd mee. Deze maandag was de doorstroming niet goed. We mochten donderdag terug komen voor een extra check. Toen kreeg ik wel last van wat spanning. Kon onze kleine prinses wel gered worden als het ineens slechter ging?

Lees verder

Als je baby te klein is

IMG_6816(1)Zes weken geleden. “Ik wil je doorsturen naar het AMC”. De gynaecoloog van het Gemini Ziekenhuis stond vlakbij en keek me recht aan. Uit haar blik sprak medeleven en bezorgdheid. Eerder rende ze heen en weer tussen haar kantoor en het echo-apparaat. Ik zat al die tijd rustig met J-P te wachten, een bekertje thee in mijn hand. Te kleine kinderen kwamen vaker voor. Veel mensen in mijn omgeving hadden die diagnose al gehad en achteraf bleek er niets aan de hand. Dat ik door mijn verloskundige was doorgestuurd naar het ziekenhuis vond ik niet zo spannend. Alleen maar goed om een second opinion te krijgen. Maar om opnieuw een doorverwijzing te krijgen… dat had ik niet verwacht. Ik schrok me rot.

 Universitair
Slechts dat ene woordje ‘AMC’ in combinatie met het gezicht van de gynaecoloog zorgde ervoor dat ik tranen in mijn ogen kreeg. Het kindje was te klein en blijkbaar was het zo ernstig dat er een academisch ziekenhuis aan te pas moest komen. Slechts vijf maanden had ik gewerkt voor een bedrijf dat software maakte voor ziekenhuis. Ik had maanden rondgelopen in het LUMC en het UMCU en wist daardoor donders goed wat een academisch ziekenhuis inhield, hoeveel mensen er wel niet werken, wat voor expertise ze hebben en dat je daar niet ‘gewoon voor controle’ heen gaat.

De gynaecoloog zag hoe erg ik schrok, pakte mijn hand en stelde mij gerust. Ze zou een afspraak maken met het AMC en we konden waarschijnlijk de dag erop al terecht. Wij gingen in de wachtkamer zitten, wachtend op wat komen ging. Een terugblik op de weken daarna tot en met nu.

Lees verder