Als je baby te klein is

IMG_6816(1)Zes weken geleden. “Ik wil je doorsturen naar het AMC”. De gynaecoloog van het Gemini Ziekenhuis stond vlakbij en keek me recht aan. Uit haar blik sprak medeleven en bezorgdheid. Eerder rende ze heen en weer tussen haar kantoor en het echo-apparaat. Ik zat al die tijd rustig met J-P te wachten, een bekertje thee in mijn hand. Te kleine kinderen kwamen vaker voor. Veel mensen in mijn omgeving hadden die diagnose al gehad en achteraf bleek er niets aan de hand. Dat ik door mijn verloskundige was doorgestuurd naar het ziekenhuis vond ik niet zo spannend. Alleen maar goed om een second opinion te krijgen. Maar om opnieuw een doorverwijzing te krijgen… dat had ik niet verwacht. Ik schrok me rot.

 Universitair
Slechts dat ene woordje ‘AMC’ in combinatie met het gezicht van de gynaecoloog zorgde ervoor dat ik tranen in mijn ogen kreeg. Het kindje was te klein en blijkbaar was het zo ernstig dat er een academisch ziekenhuis aan te pas moest komen. Slechts vijf maanden had ik gewerkt voor een bedrijf dat software maakte voor ziekenhuis. Ik had maanden rondgelopen in het LUMC en het UMCU en wist daardoor donders goed wat een academisch ziekenhuis inhield, hoeveel mensen er wel niet werken, wat voor expertise ze hebben en dat je daar niet ‘gewoon voor controle’ heen gaat.

De gynaecoloog zag hoe erg ik schrok, pakte mijn hand en stelde mij gerust. Ze zou een afspraak maken met het AMC en we konden waarschijnlijk de dag erop al terecht. Wij gingen in de wachtkamer zitten, wachtend op wat komen ging. Een terugblik op de weken daarna tot en met nu.

Toen ik 19 weken zwanger was, zagen we op de 20-weken echo al dat het kindje aan de kleine kant was. Met 24 weken zaten we voor een controle zonder echo bij de verloskundige. Ze voelde aan mijn buik en besloot daarop om toch even een echo te maken. Die liet zien dat het kind behoorlijk klein was. 2 weken en 2 dagen liep ze achter op de groei. Een week later konden we terecht bij het ziekenhuis. Eigenlijk eerder, maar wij waren net een paar dagen weg. Ik verbaasde me over het feit dat het zo snel ging. Vriendinnen die in de lappenmand zaten, moesten soms weken wachten totdat ze weer in het ziekenhuis mochten verschijnen. Ik had een baby in mijn buik en er gingen ineens deuren open. Heel fijn, laat ik dat voorop stellen. Het geeft vertrouwen dat iedereen er boven op zit. En tegelijkertijd is het ook eng.

Kennismaken met het AMC
5 weken geleden. De afspraak in het AMC begon stroef. Ik moest een pasje laten maken bij de algemene inschrijfbalie. Het donkerharige meisje achter de balie bekeek mij arrogant. Of ik wel wist dat ik met mijn verzekering niet zomaar in dit ziekenhuis terecht kon. Ik kon beter naar het BovenIJ Ziekenhuis, vond ze Natuurlijk vond ik het BovenIJ Ziekenhuis prima, maar ik had een doorverwijzing naar dit ziekenhuis en een te klein kind in mijn buik. Ik kwam hier niet voor de lol. Dat moest zij weten, want er stond ‘prenatale afdeling’ op mijn verwijsbrief. Ze behandelde me alsof ik dom was, lukraak een goedkope verzekering had gekozen, zonder de voorwaarden te lezen. ‘Je wilt geen dure rekening krijgen’, zei ze. Joh, anders lees je even waarom ik hier ben. Alsof ik mij druk ga maken over geld. Ik was woest om de manier waarop zij mij behandelde, maar ik wist ook dat het goed kwam. Ik keek haar dus alleen maar aan. Ze besloot om het even na te vragen. Ze kwam terug met de mededeling dat ik een doorverwijzing had van het ziekenhuis en dat ik daarom hier terecht kon. Bij een verwijzing van de huisarts was het niet gelukt. (Achteraf blijkt dat zorg rondom de zwangerschap voor 100% vergoed wordt met mijn verzekering, in alle ziekenhuizen).

Verademing
Gelukkig bleek de rest van het AMC een verademing te zijn vergeleken met de inschrijfbalie. Wat een lieve, leuke mensen! De intake met het daarbij behorende papierwerk kwam de week erop pas. Tijdens onze eerste afspraak startten we met een echo. Het AMC trok dezelfde conclusie als het Gemini. Het kind was flink te klein. Wat nu? Ook hier viel het weer op het ongelooflijk meelevend de gynaecologen, echocopisten, assistenten enz. waren. Gynaecoloog A. vroeg of we de testen al hadden gedaan om te bepalen of ons kind een chromosoomafwijking had. Nou nee, want ook als het kind down blijkt te hebben, is het welkom. We zouden het wel merken als het kindje ter wereld kwam. De zaak was nu veranderd. Het kind kon wel eens te klein zijn omdat het een chromosoomafwijking had. En daar viel niet alleen down onder. Als het een extra chromoom 13 of 18 had, dan had het een zeer beperkte levensverwachting. Slechts 5% haalde het eerste jaar en dat was niet in goede gezondheid. Dit zag ik even niet aankomen. Ik had verwacht dat ze mij zouden opnemen en dat ik weken plat zou moeten liggen of dat ze in het uiterste geval het kindje eerder zouden halen (Dat was een vriendin overkomen, met 30 weken werd haar kindje gehaald wegens zwangerschapsvergiftiging. Ze heeft inmiddels een wolk van een baby die alleen maar iets te licht is. Tien weken lag haar kindje in het ziekenhuis. Het is niet ideaal om je kindje te zien opgroeien in het ziekenhuis, maar het kan wel.)

Prik, prik en prik
We kregen even wat bedenktijd of we de test wilden doen. Ja, want we wilden graag de reden weten dat ons kind te klein was. We hoorden ook dat in het geval van chromoom 13 en 18 we het kindje nog weg mochten laten halen (abortus is toegestaan tot de 24ste zwangerschapsweek, ik was al 25 weken). Kun je nagaan hoe heftig een chromosoomafwijking is. Een infectieziekte was ook nog een optie. De gynaecoloog keek op de klok, het was tien over vier. ‘Tot half 5 kunnen jullie je melden om bloed te laten prikken, ik ga de vruchtwaterpunctie regelen’, zei ze. Bam, meteen zaken doen. Daar houd ik van. Zo werd de vruchtwaterpunctie naar de achtergrond verschoven. Eerst maar eens zien dat we op tijd waren voor het bloedprikken. Snel, snel, naar de prikpoli. Daar bleek het bloedprikken echt lopende band werk te zijn. Ik had me de hele middag al voorgesteld aan artsen en hier bleek dat niet te hoeven. Zitten, arm uitsteken, vuist maken, ontspannen. Voordat ik het wist, was het gepiept. Ik had de beste bloedprikker ever getroffen. Ik had werkelijk niets gevoeld. Ja, de naald die tegen mijn huid kwam, maar geen prik.

Naald in de buik
Toen door voor de vruchtwaterpunctie. Een holle naald zou dwars door mijn buik gaan en een slokje vruchtwater nemen. Eng, want de baby lag ook in de buurt. En 1 op de 300 puncties eindigt in een miskraam. Wat we gingen doen was dus niet zonder risico. Drie mensen waren erbij betrokken. Ik lag doodstil, durfde amper te ademen. Terwijl twee gynaecologen de punctie deden, pakte de arts-assistent mijn hand vast en vertelde me hoe te ademen. De gynaecologen babbelden ondertussen ontspannen waar de naald zat en dat het goed ging. Of het pijn doet, wilden na afloop veel mensen weten. Nou nee, je voelt wel dat er wat zit, maar het deed geen pijn. De prik die ik daarna in mijn bil kreeg (ik ben 0-negatief, van de baby weten we het nog niet, maar als zij een positieve bloedgroep geeft, dan botsen we, vandaar de prik) was veel pijnlijker.

En zo ging ik lek geprikt weer naar huis met vier opties:

  • De baby was gewoon te klein
  • Het ligt aan de placenta (hij had wat ‘lakes’)
  • Een infectieziekte
  • Een chromosoom extra

Iedereen werd via Whatsapp op de hoogte gesteld en iedereen vertelde dat ze gingen bidden. Mijn schoonzus vertelde dat hun vrienden mee baden en onze pastors (kerkleiders) hadden ook de kerk opgeroepen om mee te doen. Nu zullen een hoop mensen misschien denken van: ja, dus? Nou, neem maar van mij aan dat je het merkt als zoveel mensen voor je bidden. We hebben ons een paar dagen druk gemaakt en alle opties doorgenomen. Wat als het de placenta was, moest ik dan een paar weken plat liggen? Wat als het down heeft? Wat als het over een paar weken dood gaat omdat het een extra chromosoom heeft? Op een gegeven moment stopten we met nadenken en praten erover. Het waren simpelweg teveel opties.

Relax, God is in control
Op zondag ging ik naar de kerk en ik had welkomteam. Ik deed mijn taak en ik was ineens zo relaxt. Het zou helemaal goed komen. Daar was ik van overtuigd. Ik dacht nog dat het lag aan dat het welkomteam gewoon erg goed liep, dat ik daar relaxt van werd. Maar het gevoel bleef de rest van de zondag. En ook maandag was ik rustig. Ik vergat helemaal dat ik gebeld kon worden met de uitslag van de vruchtwaterpunctie. Die zouden we dinsdag wel krijgen op onze volgende afspraak in het AMC. Toen mijn telefoon in mijn tas bleef zoemen, negeerde ik hem dan ook. De persoon met wie ik op dat moment was moest mij erop wijzen dat het wel eens belangrijk zou kunnen zijn. Dus viste ik mijn telefoon uit mijn tas en zag ik een telefoonnummer uit Amsterdam. O ja!! Ik nam op en hoorde dat de vruchtwaterpunctie goed was, de baby had geen extra chromosoom. Mijn eerste reactie was: maar dat wisten we toch al? Nee, dat wisten we niet, maar we voelden wel dat het goed zou komen. Dat, beste mensen, dat gebed met je.

In onze afspraken erna hoorden we ook dat het geen infectieziekte was en de placenta zag er inmiddels beter uit. Het kindje was nog steeds te klein. Twee weken lang groeide het goed. Keurig telkens een week erbij. Tijdens onze laatste afspraak in het AMC was het kindje echter niet zo goed gegroeid. Ze was wel gegroeid, maar niet goed genoeg. Ik krijg het advies om mij rustig te houden. Even niet als een malle van hot naar het te rennen. Moeilijk, want ik voelde mij de afgelopen weken goed en had dan ook veel gedaan. Maar ik hield mij er braaf aan, alles voor onze dochter. De week erop (afgelopen maandag) hoorden we dat het kindje haar eigen groeilijn nog steeds volgt en dat ik weer langzaam wat dingen op mag pakken.

En nu?
Ik ben inmiddels 30 weken en 4 dagen zwanger. Sinds de 25e week gaan we wekelijks naar het AMC. Mensen vragen aan mij of dat niet vermoeiend is om wekelijks naar Amsterdam af te reizen en sommigen vinden het onnodig, want zoveel kinderen zijn klein ter wereld gekomen. Begrijpelijk, ze proberen ons gerust te stellen. Vermoeiend is het niet. Ik werk maar twee dagen in de week en heb dus tijd om naar Amsterdam te gaan. Mijn man gaat altijd mee en rijdt mij naar Amsterdam. Boekje erbij, muziek op en een zak snoep en ik zit als een prinses in de auto.

Ik ben blij dat er zo’n geweldig team om ons heen staat en dat we altijd vriendelijk ontvangen worden, alle informatie krijgen en wekelijks een statusupdate hebben over wat er in mijn buik gebeurd. We hebben bijna nooit wachttijd en als we vragen hebben, is er altijd een gynaecoloog beschikbaar die ons gerust stelt of iets extra verduidelijkt.

Is daardoor mijn zwangerschap onnodig spannend? Nee, niet meer nu we alle opties hebben uitgesloten. Ik wist nadat mijn vriendin met 30 weken haar kindje kreeg dat een zwangerschap niet standaard 40 weken duurt en dat je daarna een gezond kind op je buik hebt liggen. Zolang het kindje blijven schoppen (dat is het teken dat het goed gaat, als een kindje zich niet goed voelt, houdt hij zich rustig), maak ik me niet druk. En schoppen doet ze, en flink hard ook. Verder zie ik het ook aan mijn buik als ze weer gegroeid is. Voor nu dus geen reden tot ongerustheid.

Advertenties

8 thoughts on “Als je baby te klein is

  1. Heftig Mies! Maar fijn dat je onder controle bent en dat je toch al 30 weken heen bent! Sterkte de aankomende weken! Gr Susanne

      • Hallo Michelle.

        Jij kent mij niet ,maar ik ken jou schoon ouders.
        Het is allemaal wel heftig wat ik lees ,maar ik weet het komt allemaal goed.
        Ook ik ben christen en mijn kids waren prematuurtjes ,ze zijn nu volwassen en zelf ouders.
        Wat is het fijn dat ook jullie je zorgen en verdriet bij god mogen neerleggen en dat je wordt gehoord in het gebed.
        Ik wens je veel rust toe en geniet van de mooie moment van het kleine leventje dat onder jou hart mag groeien .

      • Dankjewel, Lia! Wat gaaf dat jouw ooit te kleine kinderen goed zijn opgegroeid en nu zelf kinderen hebben. Altijd bemoedigend om zo’n verhaal te horen!

  2. Heel veel sterkte voor de komende tijd, maar jullie worden geholpen . Dat is heel mooi. Veel liefs.

  3. Wat een spannende tijd Michelle en JP. Gelukkig goed bericht van het ziekenhuis
    Hoop dat de rest van de weken rustig zullen verlopen.

    Liefs Marianne

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s