RECAP – Texel Halve Marathon 10 km

IMG_3870Momenteel zit ik als een dood vogeltje op de bank. Een blij vogeltje, dat wel. Mijn allereerste 10km wedstrijd is een wrap! Van te voren was ik bloednerveus en dan bedoel ik ook echt bloednerveus. Vooral de dag van te voren wist ik niet waar ik het zoeken moest. Want ja, er kan zoveel mis gaan. Ik zal jullie de details besparen. Laten we maar snel naar de recap gaan van de Texel Halve Marathon van 2015, de 10 km.

Boot
De reden waarom de loop bovenaan staat in de ‘Top 50 leuke loopjes van Nederland’ is natuurlijk de start vanaf de Texelse boot. Menig hart gaat sneller kloppen aan boord van de TESO. Die van mij helaas ook. Terwijl ik rustig in de buik van het schip sta, zit mijn hartslag al op 101. Niet goed, mijn hartslag hoort lager te zijn. Een drumband speelt gezellig muziek. We zingen mee met Sweet Caroline en een paar mensen doen polonaise. Eén groot feest. Ik had verwacht om als haringen in een ton te staan, maar dat valt best mee. Wij (Bo-Anne, Jack, Corina en ik) hebben alle ruimte. Ik heb de groep gevonden onderweg naar de boot en ben dolblij. De vrouwen willen allemaal in een uur eindigen. Eerder liep ik met ex-chef Casper op. Ook heel gezellig. Het leuke aan een loop dichtbij is dat er veel bekenden meedoen en langs de kant staan. Aan boord van de TESO kletsen we, drinken nog wat en wachten ondertussen vol spanning totdat de boot aanmeert op Texel.

IMG_38560 km – 1 km
Het luik gaat omhoog, zonlicht komt binnen. De scheepstoeter gaat af en de eerste lopers gaan van start. We lopen rustig naar voren. Vlak voor de mat beginnen we met rennen. Rustig aan, drukken we elkaar op het hart. Ik kijk goed waar de rest heen gaat en volg. Mijn pace zit ergens tussen 5:50 en 6:00 uur. Prima, vind ik zelf. Mijn hartslag zit al heel snel op 180. Je gaat te hard hoor, waarschuwt Bo-Anne Ja, I know, komt wel goed. Ik ren vrolijk mee. Het gaat goed! De zon schijnt en ik ben gelukkig. Aan de kant spot ik collega Wally. Hij heeft beloofd foto’s te maken, dus ik schreeuw zijn naam. Ik vind loopfoto’s altijd zo leuk voor later.

1 km – 2 km
Nog steeds rennen we met zn vieren. Het gaat best hard, maar ik moet wel volhouden, anders haal ik mijn streeftijd (1 uur) niet. Ik wijs de groep op het kleurrijke lint aan lopers dat over Texel gaat. Een prachtig gezicht. Ik spot mijn ouders en zwaai blij naar ze. Superleuk om ze te zien. We draven vrolijk verder. Het doet wel pijn zeg. Dan kijkt Bo-Anne me aan met een frons. “Je MOET echt langzamer lopen”, zegt ze. Dan dringt het eindelijk tot me door dat ze gelijk heeft. Die hartslag gaat echt niet vanzelf omlaag. Ik neem afscheid van de groep en ga een stukje langzamer. Later hoor ik van Bo-Anne dat ik ontzettend aan het hijgen was. Dat had ik zelf niet door, want ik loop wedstrijden op muziek. Enfin, ik ben haar dankbaar dat ze me gewaarschuwd heeft.

2 km – 3 km
Tijd om de boel te analyseren. Ik wil deze loop volhouden en wil niet tussendoor gaan wandelen. Die tijd van een uur moet ik uit mijn hoofd zetten. 3 weken eerder heb ik een 10 km gelopen in 1:00:30. Het was de perfecte training. Echt alles klopte en ik liep heerlijk. Naar aanleiding daarvan dacht ik makkelijk onder het uur te blijven vandaag. Deze week was ik lichamelijk echter niet op mijn best en de zenuwen speelden me behoorlijk parten. Bovendien is het nu 16 graden en er staat weinig wind. Als loper moet je daar altijd 10 graden bij opstellen en je daar op kleden. Dus ja, conclusie: die streeftijd moet bijgesteld worden. Onder 1:05:00 eindigen zou heel fijn zijn.

3 km – 4 km
Ik spot trainster Truus en doe mijn oordopjes uit, zodat ik haar aanwijzingen kan horen. Ik moet doorgaan zoals ik nu doe, niet meer op mijn horloge kijken. Dat ze niet tegen me schreeuwt dat ik harder moet, betekent dat ik ook niet harder hoef te gaan. Prima dus, gewoon lekker doorgaan. Wat me opvalt is dat ik eenvoudig de knop om kan zetten. Dan maar niet het uur halen. Nu rustig doen en die hartslag naar beneden zien te krijgen. Ik heb nog alle tijd om te versnellen. IMG_3869

4 km – 5 km
De eerste drinkpost komt in zicht. Ik ga stil staan, klok het water naar binnen en ga daarna even aan de kant om mijn schoenveter iets strakker te doen. Dan ga ik verder. We zijn op de helft en het gaat fijn. Straks maar even versnellen. Ik bedenk me ineens dat ik volgens het boekje aan het lopen ben. Ik gebruik de eerste 5 km om in het ritme te komen en wil daarna versnellen. Alleen die snelle start… daar moet ik nog even aan werken. Het scheelt dat ik mezelf op tijd herpakt heb, anders heb ik behoorlijk last kunnen krijgen.

5 km – 6 km
Kijk, een klok. Hij zegt 35 minuten. Shit! Als ik niet versnel, wordt mijn eindtijd 1:10:00. Dat is echt mijn eer te na hoor. Ik gooi er een klein tandje bij. Dan, drie minuten later, bedenk ik dat dat natuurlijk mijn brutotijd is. Ik moet er nog 2,5 minuut vanaf halen. Gelukkig! Ondertussen ben ik wel lekker aan het draven.IMG_3868

6 km – 7 km
Het publiek… wauw! Aan jezelf twijfelen kan niet hier. Er zijn zoveel mensen langs de kant die je toeknikken en zeggen dat je goed bezig bent. Ik heb er nooit bij stilgestaan hoe groot de invloed van het publiek is. Ook muziek helpt enorm. Het is lekker weer en ik geniet met volle teugen. Truus is er ook weer, ze schreeuwt dat ik tegenwind heb en dat ik bij iemand moet aanhaken. O ja! Na even zoeken heb ik een groepje gevonden. Ik loop lekker mee en dan slaat de twijfel toe. Dit gaat te lekker… Zal ik ze voorbij gaan? Dan draait iemand zich om, maakt ruimte en zegt: “Ga er maar voorbij hoor.” Wauw! Dit is bijzonder, normaal gesproken lopen mensen (onbewust) juist tegen je op of blokken ze je. Drinkpost 2 komt in zicht en ook hier sta ik even stil om te drinken. Met dit warme weer is drinken nog belangrijker.

7 km – 8 km
Nog maar 3 kilometer, ik kan dit! Die streeftijd van 1 uur ga ik niet redden, maar dat betekent niet dat ik maar rustig aan doe. Ook houd ik mezelf scherp in de gaten of ik niet te hard ga. Ondertussen geniet ik. Ik ben dolblij met hoe fijn het gaat. Natuurlijk blijft het een wedstrijd en voel ik onderweg echt wel pijn. Maar ik merk het nauwelijks, omdat ik in een flow zit. Runnershigh noemen ze dat en de kater daarvan merk ik later als ik bij finish pijn krijg in mijn onderrug en later die dag als een dood vogeltje op de bank zit. Daar zijn mijn ouders ook weer. Leuk!

8 km – 9 km
Nu is de tijd gekomen om wat mensen te gaan inhalen. Ik ga het gewoon doen. Mocht ik te snel pieken, dan weet ik dat weer voor de volgende keer. Voor de derde keer spot ik Truus. “Je bent mensen aan het inhalen, goed zo!”, lacht ze en ze geeft me een high five. Wauw, een trotse trainer! Nu krijg ik helemaal vleugels. Onderweg volgt de laatste drinkpost. Ik wil nu niet meer stilstaan. Aan het einde staat collega Nina met een beker water. Ook haar beker sla ik af. Doorgaan nu. Wally duikt weer op met zijn camera. Ik maak alvast twee V-tekens. Girl Power!

IMG_38619 km – 10 km
Er verschijnt een bordje met 20 km erop. Wauw, dan hoef ik nog maar 1 km. Ik weet dankzij de baantraining ongeveer hoe lang dat is. Nog een stapje hoger. En dan verschijnt het bord 9 km. O ja, de halve marathon is natuurlijk honderd meter meer dan 21. Duh. Maakt niet uit, gewoon knallen.
Dan begin ik moe te worden en wil gas terugnemen. Nee, niet doen. Kom op, nog maar 500 meter. Ik draaf langs NBC, mijn werk waarvan het logo op mijn loopshirt staat (en de reden waarom ik zoveel collega’s tegen kom, een deel komt van Texel), en glimlach. Ik ben bijna bij de finish. Mijn longen branden en ik wil weer stoppen. Kom op nou, wat is 500 meter nou? Niets! Dit heb ik eerder gehad, ineens wordt het dan loodzwaar. Gewoon doorgaan. Denk aan die finish. Die ligt daar om de bocht. Vanaf daar ga ik sprinten. Weer wil ik gas terugnemen. Dan bedenk dat ik alleen op de finish af wil komen. Dat is de grootste kans om ook genoemd te worden door de speaker. Want ja, ook al ben ik kapot aan het gaan, ik blijf ijdel. En ja hoor, “Michelle Franssen”, klinkt het. Dat ben ik. Ik stuif de finish over. I did it! Uit de handen van collega Ingrid krijg ik de medaille. Ze vraagt hoe het ging. Ik kan alleen maar hijgen.

IMG_3867Het praten komt vlak erna weer op gang als ik collega Ditta spot, ex-chef Casper, loopmaatjes Bo-Anne en de rest en mijn ouders. Van Bo-Anne en collega Jette krijg ik een dikke knuffel. Pas een paar minuten later komt het besef. Mijn eerste 10 km zit erop. It’s a wrap! Volgend jaar weer? Ja, zeker weten! Het was superleuk en geweldig goed georganiseerd! Special thanks gaan naar mijn loopmaatjes, trainers, de mensen langs de kant en de organisatie. O ja, mijn tijd is 01:03:21. Niet slecht voor een eerste 10 km wedstrijd. Ik ben dik tevreden!

Advertenties

One thought on “RECAP – Texel Halve Marathon 10 km

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s