RECAP – Mijn eerste hardloopwedstrijd

IMG_0887Regen. Hagel. Windstoten van windkracht 9. De voorspellingen logen er niet om. De hardloopwedstrijd Den Helder-Schagen zou zijn ondertitel ‘De Hel van het Noorden’ eer aan gaan doen. Mijn eerste hardloopwedstrijd zou een robbertje vechten met de elementen gaan worden. De voorspellingen kwamen niet uit, het was zonnig en de regen liet zich niet zien. Winderig was het wel. Ik kan niet zeggen dat ik genoten heb van de race en toch kan ik niet wachten tot mijn volgende wedstrijd. Hierbij de recap van de estafette Den Helder-Schagen.

‘Relaxt! Er wordt niet op je geschoten, je gaat gewoon lekker lopen’, zegt Monica. Voor de start van alle lopers bij Hotel Den Helder word ik door bijna iedereen van Sportlust nog even geknuffeld en bemoedigd. Blijkbaar zie ik er ontzettend gespannen uit. Ik ontmoet teamleden Baukje en Alize en ook zij laten geen gelegenheid voorbij gaan om me gerust te stellen. Ik denk ondertussen aan alles wat mis kan gaan. Het is mijn eerste race en ik heb geen idee wat ik kan verwachten. Ik kan hem uitlopen, heb vaker 7,8 km gelopen in een training. Maar wat als ik verdwaal? Of te snel start? Dat is mijn grootste angst. Want een snelle start gaat zich onderweg wreken. Eenmaal in de duinen, bij het eerste wisselpunt waar ik Baukje zal aflossen, gaat het al beter met me. Ach, ik ben er zelf bij, te snel starten doe ik niet. Ik moet gewoon naar Runkeeper luisteren en qua pace (gemiddelde snelheid per km) tussen de 6:10 en 6:20 gaan zitten.

0-1 km
Geen tijd meer om mijn blaas te legen in de duinen, Baukje kan ieder moment aankomen. Ik ga vast in het wisselvak staan. ‘Daar komt ze, achter die groep’, roept Alize. De groep rent langs me en ik wacht op het tikje van Baukje. Geen Baukje. He? J-P, chauffeur en begeleider van ons trio, heeft haar ook niet gezien. Maar Alize wel. Ik besluit om maar gewoon te starten. Ineens spot ik Baukje, ze rent nog steeds achter de groep! Ik ga in de achtervolging, trek een spint en ben dan eindelijk bij Baukje. ‘Oh, was ik er al!’, reageert ze verbaast. En zo begin ik veel te snel aan de race. (Achteraf is dit natuurlijk supergrappig. En nee Baukje, ik neem het je echt niet kwalijk.) Ik besluit bij de groep te blijven. Ongeveer 15 man houden de wind min of meer tegen, perfect. Pace: 05:37. Veel. Te. Snel!

1-2 km
Nog steeds hang ik bij de groep. Ja, mijn pace is te hoog. Toch is het ook wel fijn om in een groep te lopen. Ik zou alleen willen dat die vrouw in dat roze jasje me niet steeds afsneed. Gelukkig, ze loopt door. Ondertussen begin ik moeite te krijgen met mijn ademhaling. Dit is te snel. Pace: 05:51.

IMG_08472-3 km
Ik heb afscheid genomen van de groep en ren nu alleen verder. Via een bochtje gaan we achter Groote Keeten langs. Aan het einde van de weg spot ik ineens mijn moeder. Ze is foto’s van mij aan het maken. Ik glimlach blij naar haar. Later hoor ik van Ramona dat ze me ergens op dat punt inhaalt. ‘Je liep zo relaxt’, zei ze. Inwendig voelt dat dus niet zo. Ik ben zo met mezelf bezig dat ik Ramona niet spot. Ik probeer mijn ademhaling weer op orde te krijgen. Dit is echt niet goed. Ik ga dit niet redden. Ik wil stoppen, waarom doe ik dit? Ik ga NOOIT meer een race doen, ik houd het wel bij trainen. Dat de lucht mooi blauw is interesseert me niet. Ik geniet niet. Pace: 6:22.

3-4 km
Waar is die Brekers nou? Hier zouden mijn vriendinnen staan? Lopen we anders ofzo? Ja, ik heb de route bekeken, besproken met anderen, gereden met de auto. Maar geen idee waar ik nu ben. Ergens in Groote Keeten? Dingen als routes en ruimtelijk inzicht zijn niet mijn ding. Een bord met daarop Groote Keeten en een rode streep. Blijkbaar zijn we er al uit. Er staat een drinkpost langs de kant. Ik grijp links een bekertje. Er blijkt thee in te zitten. Geen probleem, vocht is vocht en ik ben weer even afgeleid van mijn vermoeidheid. Blijven rennen. Gewoon, blijven rennen. Het komt ooit goed. Ja maar, mijn pace dendert naar beneden. Ik moet sneller zijn dan mijn training, dat moet! Waarom voelt dit zo rot, ik heb hier toch naar uitgekeken? Blijven rennen! Pace: 6:22.

4-5 km
Ah, dit is genieten. Na 25 minuten heb ik het eindelijk naar mijn zin. Mijn ademhaling is weer op orde. He, kijk, die vrouw daar rent ook alleen. Ik ga gezellig naast haar lopen. Dan trekken we elkaar vooruit. En oh, ze houdt nu mooi de zijwind tegen. Dit gaat fijn. Zal ik tegen haar praten, zou ze dat waarderen? Ja, why not? Pace: 6:32.

5-6 km
‘Wil je weten hoe lang we nog moeten’, vraag ik haar. ‘Nog ongeveer 3 km’, antwoordt ze. Klopt als een bus. ‘Straks de laatste 500 meter sprinten?’, ga ik verder. ‘Nou, dat moet je alleen doen’, reageert ze. Haar woorden dringen 100 meter verder pas tot me door. Ze gaat niet sprinten. Haar tempo ligt veel te laag. Ik moet alleen verder. En ik ren door, weg van de vrouw bij wie ik op adem kwam, maar die me nu alleen maar afremt. Pace: 6:43.

6-7 km
Marja, de trainster, komt naast me lopen. ‘He, Marja’, reageer ik blij. Natuurlijk komt ze niet voor een gezellig kletspraatje. Ze rent in een snel tempo. Ik moet alle zeilen bijzetten om mee te kunnen. ‘Oke, ik ga nu praten, jij hoeft niet te reageren’, zegt ze. De aanwijzingen komen in een noodtempo haar mond uit. Ik kan me niet concentreren op mijn benen en haar woorden tegelijk. Dit gaat te hard. Ze wil samen met mij een vrouw in het wit gaan inhalen. Voor die vrouw loopt Bo-Anne. Ik schat dat er zo’n 100 meter tussen ons in zit. (afstand inschatten is ook niet één van mijn sterkste punten, dus als er meer tussenzit, hoor ik het graag). Dat is het volgende doel, met Bo-Anne over de finish komen. Achteraf is dat natuurlijk hartstikke leuk, de afstand tussen mij en mijn collega en mede-Sportluster overbruggen. Lekker jagen. Op dat moment kan ik alleen maar denken: Nee! Te snel! Pace: 06:06.

7-7,63 km
Praten lukt niet. Ik kan Marja niet vertellen dat ze te snel gaat voor me. Ze heeft het zelf wel door en spurt ervandoor om Bo-Anne nog een duwtje in de goede richting te geven. Ondertussen heb ik geen idee hoe lang ik nog moet. Dan spot ik ineens mijn vriendinnen. Ik krijg van blijdschap een energiestoot en weet er ook nog een glimlach uit te persen. Ze maken enthousiast foto’s van me. Hoelang moet ik nog? Ik ga de hoek om en daar doemt de vlotbrug op. Oh, we zijn er al! En dus duurt mijn eindsprint slechts 100 meter in plaats van de geplande 300 meter. Alize staat me breed glimlachend op te wachten. Ik geef haar een high five, zet mijn Runkeeper uit en sta dan stil. Ik wankel een beetje en mijn handen trillen. Meteen barst het feest los in mijn hoofd. I did it! Helemaal high van de adrenaline sta ik te ratelen tegen iedereen over hoe het ging. Ik voel me geweldig. Pace: 05:58.

IMG_0895Tegelijkertijd bekruipt me het gevoel of ik wel genoeg gegeven heb. Ik voel me tenslotte zo goed. Later bij de nabespreking in de pizzeria krijg ik te horen dat het zo werkt. Na de race ben je dolblij en vergeet je meteen hoe zwaar het was. De kunst is om die blijdschap na de race alvast te pakken tijdens de race. Niet denken aan hoe zwaar je het hebt tijdens de race, maar hoe goed je het zult hebben als je de over de finish bent. Het valt me op dat ik tijdens een race niet meer helder kan nadenken. Dat moet anders. Ik wil door de vermoeidheid heen breken die ik denk te voelen en gewoon ervoor gaan. Achteraf ben ik blij met mijn tijd: 47:16. Mijn pace was 6:12, een nieuw record als ik het vergelijk met mijn snelste pace uit mijn duurlooptraining: 6:21. Dus ja, tevreden over de tijd, niet tevreden over mijn mentale gesteldheid tijdens het lopen.

Eindsprint
Nadat ik Galina en Esther stevig geknuffeld heb (het is zo fijn om vriendinnen te zien onderweg), stappen Baukje, J-P en ik de auto weer in. Op naar Schagen waar we de laatste honderd meter gaan afleggen met Alize. Er staat een lange file. Gelukkig zijn we op tijd bij de finish. En daar komt Alize in een noodvaart op ons afrennen. Snel haken we aan. Volgens mij heb ik dit tempo nog niet eerder vandaag gelopen. Maar dankzij de zon en de adrenaline ben ik nog steeds warm. De eerder gemiste sprint maak ik nu goed. Wat een fijn gevoel zeg, die eindsprint. Meer wedstrijden? Yes, please!

IMG_0905De BMA runners zijn keurig in de middenmoot geëindigd.

Prijsuitreiking
Tijdens de prijsuitreiking drink ik het flesje water van Alize leeg. Ik heb geen koekjes en drinken meegenomen uit de auto. Stom! Prijzen zijn er in de estafettecategorie voor de snelste mannen van Sportlust (brons) en de snelle vrouwen van onze club (zilver). Dan gaat de prijsuitreiking verder met de deelnemers die alle twintig edities meegedaan hebben (respect!) Maar wacht, wie is er derde geworden bij de vrouwelijke estafetteteams? Sta ik te slapen? Ze zijn in ieder geval niet op het podium verschenen. Turns out dat er geen derde prijs voor de vrouwelijke estafetteteams is. Wel voor de mannen… Wauw, dat is nog stommer dan vergeten drinken mee te nemen naar een prijsuitreiking. Echt, de organisatie van het evenement, in handen van Noordkop en Tas’82 was perfect. Dit is dan wel een domper. Volgend jaar ook graag de vrouwen eren. Om toch nog even af te sluiten met een positieve noot: heel veel dank aan de vrijwilligers die de auto’s op afstand hielden en ons de weg wezen. Ik ben geen enkele keer verkeerd gelopen, dankzij jullie.

Mijn dank gaat uit naar de trainers en lopers van Sportlust, in het bijzonder Truus, Marja, Frans en Humphrey, lieve J-P die de hele dag chauffeerde, teamgenoten Baukje en Alize, vriendinnen Esz en Galina, mama en Miranda, die mijn welkomstdienst overnam in de kerk.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s