Waarom mijn tandarts denkt dat ik een watje ben

IMG_8432Mensen vinden mij dapper. Omdat ik spinnen durf op te pakken. En omdat het eruit ziet alsof ik makkelijk op (nieuwe) mensen af stap en altijd mijn babbel klaar heb. Mijn tandarts zal er heel anders over denken. Altijd als ik bij hem ben, vergeet ik hoe ik moet nadenken en wat er kom doen. Die angst voor de stoel kan ik wegdrukken. Ik kan gewoon rustig gaan zitten en net doen alsof ik op m’n gemak ben. Dat ik grote ogen heb en schichtig om me heen kijk zijn details. Verwacht niet van me dat ik ondertussen ook logisch kan nadenken en dingen kan beredeneren. Vanmiddag had ik een weer zo’n voorbeeld van eerst praten als een kip zonder kop, daarna pas nadenken. Here goes:

Mijn verstandskies op links is aan het doorkomen. Hij drukt af en toe vervelend tegen mijn wang aan. Wachten totdat hij genoeg aan de oppervlakte is om hem eruit te halen, is geen optie. Over een maand zit ik in Colombia en daar wil ik liever niet naar de tandarts. Een taalbarrière kan ik bij de tandarts niet gebruiken. Sterker nog, daar heb ik nu al last van. Vrijwillig maak ik daarom een afspraak bij mijn eigen tandarts. Buiten de gebruikelijke controle om. Dapper voor mijn doen.

Peinzend onderzoekt de tandarts mijn verstandskies met z’n gereedschap. Hij denkt even na over het vervolg. Opeens heeft hij het. Hij vraagt zijn assistente om waterstofperoxide (of een andere term) en water te mengen en een spuit te brengen.
SPUIT! Hoezo dan, wat gaan we doen dan? ik ken deze procedure helemaal niet.

Het hele kantoor wordt op z’n kop gezet om een spuit te vinden. Zo moeilijk kan het toch niet zijn om een verdovingsspuit te vinden…
OH, hij kan ze vast niet vinden, OMDAT ZE NIET VERDOVEN!
Stel je voor dat ik geen verdoving krijg! Mijn tandarts is nieuw. Misschien hebben ze hem wel op de opleiding geleerd dat verdoven zooo 2000 is en dat patiënten makkelijk zonder kunnen. En, en… Jup, nadenken bij de tandarts blijft moeilijk.

Dan heeft de assistent eindelijk iets gevonden. Gelukkig!
,,Ga je hem nu al trekken?”, vraag ik de tandarts blij.
Met boren hoef je bij mij niet aan te komen, doodeng! Maar een kies trekken is no problem.
Kom maar op, ik heb al zoveel kiezen (late wisselaar…) laten trekken, deze kan er ook nog wel bij. Ik kan de procedure wel dromen. Let’s do this!
,,Nee”, antwoordt hij. ,,Ik ga dit spul er even onder je tandvlees spuiten. Dat kan wat gevoelig zijn.” Dan zie ik wat hij vast heeft. Er zit geen naald aan. Wat gaat hij met me doen?

Nu is mijn ervaring dat ‘wat gevoelig’ gelijk staat aan ‘ik ga je PIJN doen!’. Meteen schiet ik in een stuip. ,,Maar, maar, ga je me dan wel verdoven?”, piep ik. ,,Nee”, is zijn reactie.
Oh nee! Ik wil het liefst nu die stoel uit. Maar ik verman mezelf. Kom op Mies, je hebt voor hetere vuren gestaan. Dus ik blijf liggen. De assistente komt erbij staan om het overtollige water weg te halen. Ondertussen spuit de tandarts de waterstofperoxide onder mijn tandvlees. ,,Laat het maar even bruisen”, zegt hij tegen de assistent. Ik mag rechtop gaan zitten en ondertussen vormen er belletjes in mijn mond. Grappig gevoel.

Dan schiet het door mijn hoofd: ik voel geen pijn!
O.
Dus dan sloeg die vraag over verdoving helemaal nergens op.
Wat moet die tandarts wil niet denken. Ik wil het liefst door de grond zakken. Maar ik moet even wachten, de tandarts is nog druk verwijzingen aan het schrijven voor me.
Ik blijf ondertussen rustig zitten op de stoel. Hij zit best comfortabel als je gewoon rechtop mag zitten.

,,Als je weer last krijgt, moet je even met waterstofperoxide vermengd met water spoelen”, geeft hij als instructie.
,,Ja, maar, die kies moet eruit, want ik moet op vakantie naar Colombia.”
,,Wat? Ik versta je niet. Kom maar even achterover.” Hij haalt het overtollige schuim weg uit mijn mond.
,,Nou, ik ga dus naar Colombia en daar wil ik niet naar de tandarts. Dus mijn kies moet er uit.”
,,Oh, dan maak ik een verwijzing. Dan moet je er wel bij zeggen dat het haast heeft.”
Na wat verwijzingen voor waterstofperoxide en ibuprofen (voorzorg), een spuitje voor thuis en een verwijzing voor de kaakchirurg te hebben gekregen, loop ik met mijn laatste restje waardigheid de deur uit.
,,Prettige vakantie”, knipoogt de tandarts.
Ik ben officieel een watje.

En die afspraak bij de kaakchirurg is natuurlijk pas na mijn vakantie. Bid voor maar die arme Colombiaan dat ik niet langs hoef te komen.

Advertenties

4 thoughts on “Waarom mijn tandarts denkt dat ik een watje ben

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s