CRUISIN – Stress in Toulon

IMG_4556Recentelijk deden wij een achtdaagse cruise over de Middellandse Zee. We loved it! Geniet mee van onze fantastische reis.

Dag 1 Toulon

Nee! Dit kan niet waar zijn! Ik probeer heel hard de stress onder controle te krijgen en vooral niet in paniek te raken. Ik kan wel janken. Hier staan we dan op het treinstation van Toulon. De dag begon zo mooi. Mijn broer Menno had ons afgezet op Schiphol. Een koffie van Starbucks sloeg hij af, meneer stond te tollen op zijn benen (hij haalde ons om 03:45 uur thuis op) en wilde graag terug naar bed. Wij namen koffie en chai thee (kruidig!) en ik dook daarna nog even de boekwinkel in voor een stapel tijdschriften. Het vliegtuig vertrok op tijd, ik kletste gezellig met de stewardess (die een relatie heeft met een piloot, hoe leuk!) en genoot daarna van mijn boek. Na de landing op Nice zochten we de bus op die ons naar het treinstation bracht. Die voerde ons langs de havenboulevard. Hardlopers, de zee en zonneschijn. Wauw. Vervolgens konden we na een tijdje wachten de trein pakken naar Toulon. En daar staan we dan.

,,Vanaf hier is het anderhalf uur lopen”, zegt J-P. Huh? Ik dacht dat de vrouw van het reisbureau had gezegd dat het een half uurtje lopen was. Immer gerade aus. Niet dus. J-P schijnt het me ook al verteld te hebben dat het niet zo is volgens Google Maps. De haven is behoorlijk groot en het cruiseschip ligt ergens achteraan. Dan maar vragen aan het toeristenbureau waar we heen moeten. Er gaat vast wel een bus heen. Ook al staat er heel blij ‘Welcome’ op de deur en is het een VVV, Engels spreken doen ze er niet. Als ik begin over een ‘cruiseship’ en ‘harbour’ kruist de man zijn armen en zegt hij ‘finé’ Als in: die bestaat niet. Eh, juist. Nadenken, Mies. Niet huilen. Wie was er ook alweer zo slim om het adres van het cruiseschip thuis te laten? Jup, moi. Hoe komen we aan dat adres? Nadenken! We hebben het van het reisbureau gehad en hun telefoonnummer hebben we wel bij ons. Arke bellen! J-P belt en moet goed uitleggen in welke mail het adres stond en wanneer hij verstuurd is. Ik bezwijk ondertussen bijna van de zenuwen. We hebben twee uur om dat schip te vinden. De tijd tikt door. Dan begint J-P te schrijven. Langzaam verschijnt het adres op het blaadje. Goed, het adres hebben we. De taxi staat ook klaar. Trillend als een rietje geef ik de Fransman het adres en vraag hoeveel het kost. Niet meer dan 20 euro. Deal! Ik geef de man een hand om onze afspraak te bezegelen en we gaan op weg. Een half uur later verschijnt het cruiseschip in beeld. Wat is ie groot. De taxichauffeur zet ons voor het schip af. Ik wil hem eigenlijk knuffelen, maar besluit in plaats daarvan hem een fooi te geven. Samen met de koffers wandelen we langs de toegangspoort waar een man ons blij begroet. Als hij hoort waar we vandaan komen, begint hij enthousiast een paar Nederlandse woordjes te zeggen. Welkom bij de ‘Liberty of the Seas’. De cruise gaat beginnen.

IMG_4572 Even wat informatie invullen voor op het pasje en daarna op de foto. Die foto zal telkens in beeld verschijnen als we het schip op komen of verlaten. Evenals mijn naam die de man die het scherm in de gaten houdt dan hardop zegt. ‘Michel’. Het inchecken gaat heel vlot omdat we slechts met een klein groepje zijn. Het grootste deel is al aan boord gekomen in Barcelona. De hut staat ook al klaar voor ons. Als ik de deur opendoe (duurt altijd even omdat ik standaard het pasje drie keer verkeerd in het slot steek) slaak ik een opgewonden kreetje. Ie! Wat is het groot! Nou ja, niet zo groot als onze slaapkamer thuis natuurlijk, maar veel groter dan verwacht. En! En! En! Een tweepersoonsbed! Iedereen die regelmatig een hotel bezoekt, weet dat zoiets niet standaard is. Ik probeer hem meteen uit en zak weg in een heerlijk donzig matras. Oh, yeah! Boven het bed zit een gigantisch rond raam waarvandaan we de kade kunnen zien. De hut telt veel spiegels. Type H&M pashokje, waardoor ik ook mijn rug kan bewonderen. Bij gebrek aan ruimbagage, pakken we eerst de handbagage uit. Ik was zo slim om een jurkje erin te proppen, zodat ik mijn warme spijkerbroek en trui uit kan doen. Het is heet aan de Middellandse zee. Jammer genoeg vergat ik slippers erbij te doen, waardoor ik nu gedwongen ben op mijn gympen het schip te verkennen. Oh well. We gaan alle verdiepingen langs en komen de meest aparte dingen tegen: een basketbalveld, surfsimulatie, bibliotheek, klimwand en een enorme sportzaal. Ik kan Classic Gym wel een weekje missen, dus de sportzaal laat ik links liggen voor de rest van de week. We besluiten om maar een potje te gaan tafeltennissen. Daarna genieten we van een enorme lunch in de buffetzaal. Ik word nog tegengehouden en krijg desinfecterende vloeistof op mijn hand gespoten. Verplicht om te doen als je wilt eten. Je wilt natuurlijk niet dat het hele schip ziek wordt. Ik zal de komende week deze ‘tactiek’ handhaven bij het buffet: van alles wat me lekker lijkt een beetje nemen. Het smaakt allemaal voortreffelijk.

DSC05811Dan moeten we in een zaal verzamelen voor de safety drill. We krijgen een filmpje te zien en een demonstratie van het zwemvest. Vervolgens gaan we naar onze verzamelplek en daarna mogen we weer weg. Ondertussen hebben we nog steeds onze ruimbagage niet. Wel staat er een bericht op de voicemail. We kunnen ze ophalen bij de security. Wat blijkt: er zat vloeistof in en we moeten voor hun ogen de koffer openmaken om te laten zien dat we niet stiekem alcohol naar binnen proberen te smokkelen (verboden!). Het is goed en ik ga enthousiast de laden en kasten vullen met spullen. Onze kamerheer Dynno komt nog even langs om zich voor te stellen. Dan het diner. Vanavond geldt de dresscode ‘formal’. Jurkjes en pakken dus. De helft van het schip heeft flink zijn best gedaan. De meest mooie kleding passeert de revue. We hebben ‘my time dining’ wat inhoudt dat we kunnen dineren wanneer we zin hebben. Wel moeten we de tafel delen met nog vier mensen. Apart dineren kan ook, maar dan kan de wachttijd oplopen tot drie kwartier. Met z’n allen is veel gezelliger. We belanden aan tafel met een Zwitsers stel en een Britse moeder en dochter. We moeten even wennen aan elkaar en kletsen daarna honderduit over van alles. Ik heb als voorgerecht kreeftsoep (jam). Het hoofdgerecht, dat er bijna gelijk op volgt (Amerikaanse stijl) bestaat uit zalm met heel veel groenten. Geen citroen jammer genoeg. Als toetje kies ik voor crème brûlée met bananensmaak. De ambiance is awesome. Er hangen kroonluchters aan het plafond en de obers rennen zich rot. Zodra ik twee slokken heb genomen van mijn water, wordt het glas weer bijgevuld. Net als ik denk dat het wel een beetje op Titanic lijkt, hoor ik vaag de achtergrondmuziek. Is dat? Ja, het is de soundtrack van Titanic! Snel gaan we naar het dek toe om daar een poging te doen tot het maken van onze ‘Titanicfoto’. Daarna duiken we ons bed in. Morgen gaan we Villefranche bewonderen.

IMG_4569 IMG_4559 DSC05821 DSC05819DSC05815

Advertenties

2 thoughts on “CRUISIN – Stress in Toulon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s