Rijangst overwinnen

IMG_2965Onverwachts kon ik bij het slagingsfeest van vriendinnen Judith en Hanneke zijn. De handbalwedstrijd waar ik eigenlijk naar toe zou gaan was afgelast. Het feest was in Utrecht en vanaf het moment dat ik hoorde dat er heen kon, begon het grote twijfelen. Zal ik met de auto gaan of de trein? Als ik met de trein ging, zou ik een uur meer reistijd hebben. Als ik met de auto zou gaan, moest ik over de snelweg. Alleen. Niet zo’n makkelijke keuze. Ik heb namelijk rijangst. Vooral invoegen vind ik doodeng.

Ergens tijdens de rijlessen is het ontstaan. Het klikte niet tussen mij en mijn rij-instructeur. Toen bleef ik lessen bij hem volgen. Pas toen hij tegen me schreeuwde: ‘daar had je helemaal niet hoeven stoppen, MENS!’, nadat ik rustig ging wachten toen een knipperend oranje licht op groen zou springen, barstte de bom. In de auto hield ik me nog groot, thuis kwamen de tranen. Huilend belde ik mijn beste vriendin. Ze zei: ‘Je gaat een keer met mij mee rijden, ik heb een leuke rij-instructeur.’ En ja, ze had gelijk. Hij was leuk! Ik stapte over. Ik heb mijn vorige rij-instructeur nooit verteld waarom ik bij hem stopte. Ik ging confrontaties toen nog uit de weg en zei hem niet dat hij een botte vent was. Ook niet toen hij me later nog eens belde toen hij me naast J-P in de auto zag zitten. Om te vragen of ik mijn rijbewijs al had. Het incident met het oranje knipperende licht gebeurde telkens de les invoegen. Eén hele les werd gebruikt voor invoegen, want dat moest goed gaan. Telkens weer opnieuw. Nee, niet stoppen, doorrijden! Het heeft me een soort faalangst opgeleverd. Ik wil niet alles op deze rij-instructeur afschuiven. Ik ben namelijk zelf ook niet zo geweldig in een auto. Onderweg in de auto van mijn ouders zat ik altijd verdiept in boeken en tijdschriften. Invoegen, wat is dat? Ik wist amper hoe een weg eruit zag. Ik moest echt helemaal vanaf nul beginnen en was moeilijk les te geven. Het klikte gewoon niet en ik had eerder op de rem moeten trappen.

De rij-instructeur die daarna kwam, hielp me al van een deel van de angst af. De rest moest ik zelf overwinnen. Na twee kleine aanrijdingen toen ik inmiddels mijn rijbewijs in twee keer had gehaald, (de motor sloeg af toen ik wilde wegrijden, ik startte hem opnieuw en vergat te kijken waarna een auto me schampte. En ik gaf gas in plaats van dat ik remde waardoor ik iets te hard tegen een schutting beukte bij het inparkeren) was het beetje zelfvertrouwen ook weer weg. Met J-P ernaast durfde ik te rijden, want ik had een paar extra ogen. Alleen deed ik het niet meer. Ook omdat J-P het zelf niet vertrouwde en we net een nieuwe tweedehands auto hadden.

Tot het moment dat ik mijn mobiel was vergeten op de redactie. Met de bus zou het een uur kosten om hem te halen, met de auto een half uur. ‘Pak de auto maar’, zei J-P. ‘Dat kun je wel’. En ja, het ging goed. Ik wilde het rijden weer opbouwen. Ik had net afgesproken om met een vriend te gaan zwemmen op wekelijkse basis. Ik besloot om hem dan op te halen, zodat ik weer rij-ervaring op kon bouwen. Ook was het goed dat er iemand anders dan J-P naast me zat, zodat ik daar ook aan kon wennen. Met succes, ik durfde weer en deed vanaf dat moment bijna alles met de auto.

Ondertussen reed ik ook wel eens op de snelweg. Altijd met J-P erbij. Die extra ogen, weet je nog. Alleen rijden leek me doodeng. Er gebeurt zoveel tegelijk en alles moet in de gaten gehouden worden. Het is ook de reden waarom hij meegaat als ik een schrijfklus heb ergens ver weg, niet omdat hij dat kickboksgala of de finale tafeltennis zelf zo interessant vond. Inmiddels heb ik nu al bijna zes jaar mijn rijbewijs. En ook afgelopen zaterdagavond dacht ik weer van: weet je wat, ik pak me dik in want het is vast koud in de trein, ik vraag aan Judith hoe ik bij haar huis moet komen met de bus en ga gewoon op tijd weer naar huis want ik moet de volgende dag weer werken. Dat uur tijdsverschil is dan jammer.

Het lot besliste anders. Toen J-IMG_2037P en ik bij de auto stonden, (hij zou me naar het station brengen), opperde ik dat hij nog even moest kijken of er storingen waren. En jawel, tussen Heerhugowaard en Alkmaar reden geen treinen. Een uur extra reistijd, bovenop het uur dat ik al had door met de trein te willen. Ik keek naar de auto, ik keek nog eens naar J-P en ik besloot het te doen. Ik bad voor een voorspoedige reis en ging op weg. Tot Alkmaar was ik bang voor wat me te wachten stond, maar ik zette door. Ergens op de weg naar Amsterdam wisselde ik van baan omdat de mensen op de rechterbaan te langzaam gingen. En vanaf dat moment genoot ik. Van de liedjes op de radio, van de sneeuwvlokken die uit de hemel vielen (gek genoeg vind ik rijden in de sneeuw heerlijk en totaal niet eng) en van het gevoel weer een angst overwonnen te hebben.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s