Korte rok vertelt de waarheid

Geconcentreerd bekijk ik de inhoud van mijn kledingkast. Vandaag heb ik zin in casual. Na drie dagen er keurig netjes als een echte secretaresse bij te hebben gelopen, is het nu tijd voor iets anders. Geen nette broeken en rokken. Iets casuals. Maar wel feestelijk, want vanavond gaan we poolen. En dat doe je niet in joggingbroek. Vind ik. Na het optreden van een Russische zanger op Hollands Got Talent weet ik al dat ik mijn wollige bodywarmer uit de kast ga trekken. In het filmpje voor zijn optreden droeg hij namelijk ook zoiets, maar dan vele malen hysterischer. Nu nog iets voor erbij. Ik vind een kort spijkerrokje. Het spijkerrokje heeft een donkerblauwe kleur en is versierd met mooie knopen en zakken en staat geweldig. Hij was al heel vaak met me mee geweest naar feestjes. Perfect! De kledingcombinatie speelt zich langzaam af in mij hoofd. Panty, check. Wit T-shirt, check. Bodywarmer, check. Kort rokje, che… Of toch niet?

Met moeite trek ik het rokje over m’n heupen en kont. Hij is iets aan de strakke kant en doet altijd moeilijk, maar tot nu toe won ik altijd het gevecht. Hggggnh! Zo, die knoop zit ook dicht. Het is me weer gelukt! Ik draai een rondje voor de spiegel en langzaam bekruipt me een gevoel van twijfel. Is hij niet te kort? Het is wel een kort rokje en die zijn meestal kort. Maar te kort is te kort. Ik vraag m’n man om raad. Hij trekt zijn aandacht los van de televisie waar mannen in nette pakken met gekleurde ballen aan het spelen zijn (lees: snooker) en bekijkt me van top tot teen. ‘Hij is te kort’, oordeelt hij. ‘Nee!’, piep ik. ‘Het kan toch prima?’ ‘Ja, schat, het kan wel…’ Yes! ‘…zolang je er niet in bukt’. Oh. Tegen beter weten in buk ik nog. Nee, het kan niet meer.

Ik had het kunnen weten toen de sportinstructeur mij gisteren mijn nieuwe cijfers doorgaf tijdens de tweemaandelijkse meting in de sportschool. De cijfers op de weegschaal waren allemaal gestegen. Mijn vetpercentage en mijn spiermassa waren omhoog, wat betekent dat ik goed mijn best deed in de sportschool en voldoende eiwitten binnen krijg. Lekker bezig Freek! Het meetlint dat om mijn taille werd gelegd vertelde dat ik ook hier een paar centimeter was uitgedijd. Ook was ik aangekomen. 53,9 kg gaf de weegschaal aan. Nog 100 gram verwijderd van een gezond gewicht, als je uitgaat van mijn BMI. Ik ben waarschijnlijk één van de weinige vrouwen die het fijn vindt om te horen dat ze is aangekomen. Het betekent voor mij dat ik gezonder wordt, langzaam wegga uit de groep ‘ondergewicht’, waar ik al mijn hele leven in zit omdat ik de bouw van mijn vader heb geërfd. Gecombineerd met een snelle spijsvertering en langzaam eten zorgt dat ervoor dat de kilo’s er bij mij met moeite aankomen. Extra vet is dus welkom.

Maar ik had er even niet aan gedacht dat mijn kleding automatisch strakker zou gaan zitten. Mijn skinny jeans zaten al geruime tijd krapper om mijn lichaam. Ik scheurde zelfs uit mijn broek op mijn werk. But hey, skinny’s zitten nou eenmaal strak, toch? En die ene was vast versleten. Met mijn rokje word ik met mijn neus op de feiten gedrukt. Hij past echt niet meer. Een nieuw tijdperk breekt aan, waarin ik een kledingmaat omhoog ga en weer goed moet nadenken in de kledingwinkels voordat ik lukkraak m’n normale maat uit de stapel trek. Ik kijk er naar uit, denk ik.

Ik pak een ander rokje uit de stapel en trek het aan. ‘Kan niet’, oordeelt manlief. Shit!

Vroeger, toen het nog goed zat tussen het rokje en mij:

Advertenties

8 thoughts on “Korte rok vertelt de waarheid

  1. mensen lezen wat ze willen lezen maar er staat toch echt aangenomen ip v aangekomen

    Ook was ik aangenomen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s