Afscheid van Lapland

Sneeuw, bomen en wegen, meer is het niet. En hier en daar een huisje. Zeven kilometer verderop ligt de dichtstbijzijnde supermarkt, bereikbaar met de auto en met de slee. Ik ben een stadsmens, word gek als ik te weinig mensen zie, wil altijd reuring om me heen en kan niet zonder shoppen. Vier dagen vakantie vieren in de sneeuw in de middle of nowhere leek me super, om daarna snel weer de grote stad op te zoeken. Ik had dan ook nooit verwacht gehecht te raken aan Lapland en met een brok in mijn keel te vertrekken van al dat moois. Deel 4 en tevens het slot van het reisverslag van Lapland.

Het zat er op, onze geweldige vakantie in Lapland. We zouden die dag om 11:40 uur vliegen en moesten daarom op tijd vertrekken uit de Pinetree Lodge. De zaal zat vol met gasten, er waren er een hoop teruggekomen van hun vijf-daagse rondrit en die gingen net als ons weer op huis aan. Er hing ook echt zo’n ‘afscheidssfeer’. Dat je het heel gezellig hebt en maar lang gewoon de tijd probeert te rekken voordat je weg gaat.

Maar om kwart over acht moesten we toch echt vertrekken. De hele crew van de Pinetree Lodge ging buiten staan om afscheid van ons te nemen. Ik vroeg aan de kok of ik haar mee mocht nemen, naar huis. Dat vond ze prima. Ik wist op dat moment niet, hoe ik haar, het lekkere dekbed, de geweldige douchekop, de sneeuw en de puppy’s naar huis moest krijgen, dus liet ik alles maar daar.

Ik gaf Sara een knuffel en bedankte haar voor de huskytocht. “Maar, ik was helemaal niet mee met jullie… ik denk dat je Sara bedoeld”, stamelde ‘Sara’.  Ik was Sara’s dubbelganger aan het knuffelen. Eh, oeps! Sara zelf was op pad met de husky’s, dus we konden haar niet bedanken. Gelukkig hadden we dat na de tocht ook al gedaan. Eenmaal in de auto kwam de eigenaar ons nog even een knuffel geven. We hadden die man eigenlijk nooit gesproken in de periode dat we er waren. Maar het kenmerkt de gastvrijheid van de Pinetree Lodge en de mensen die er werken. Heel gek dat je na vier dagen zo gehecht kunt raken aan een plek en al een kleine band heb met de mensen daar.

De vakantie was nog niet helemaal over. We moesten nog twee uur en een kwartier in de auto zitten. We hadden Henrik als chauffeur en zaten met een stel Belgen in de auto die helemaal opgewonden werden van het idee weer naar Belgenland te gaan. Stelletje druktemakers. Wij zaten ondertussen stil voorin. Na een uurtje begon Henrik weer te praten en wij deden mee. De beladen sfeer van ‘Oh nee, ik wil niet weg’ was weg. Het mooie weer was trouwens ook weg. De lucht was grijs en grauw, alsof Lapland door had dat wij toch weg gingen en niet langer zijn best deed voor ons. Ik vroeg ondertussen aan Henrik hoe het toch kwam dat we amper dieren zagen. Het scheen dat er wel rendieren in de omgeving zaten. Toevallig reden we net door een stuk bos waar die beestjes veel zaten. We moesten met z’n allen goed opletten van Henrik. Ik tuurde door de bomen door en ja, ik spotte er een aantal! Ze waren er dus wel! Toch nog een klein lichtpuntje op deze grauwe dag.

Op de luchthaven checkten we de koffers in en daarna kletsten we nog gezellig met Henrik en de Belgen. Henrik moest nog tot zes uur ’s avonds in de omgeving doorbrengen omdat er weer nieuwe toeristen kwamen die hij moest afhalen van de luchthaven. Wat een leven. We kochten een magneetje en een T-shirt en dat was het weer wat betreft shoppen. Een half uur voordat we moesten boarden, gingen we op ons gemak door de douane. J-P zijn jas werd grondig bekeken, maar ze konden niets ontdekken. Daarna liepen we richting gate. Ik had een vluchtige blik op mijn ticket geworpen en dacht dat we naar stoel 40 moesten. We liepen langs stoel nummer 30 en ik werd groen van jaloezie toen ik zag hoeveel beenruimte daarbij hoorde. Ik schat een meter. J-P bleef staan. Ik keek nog eens op mijn ticket en ontdekte dat wij de lucky bastards waren die daar mochten zitten! En zo vlogen we terug naar Helsinki, met een kleine vertraging. Dat zorgde ervoor dat de Belgen hun overstap hadden gemist naar Brussel, zodoende konden wij nog even met ze kletsen. En verder ging het weer, op ons gemak naar de gate en terug naar Schiphol. Ook daar verschenen onze koffers in een mum van tijd. Waarna we de trein pakten, op weg naar Den Helder.

Wauw, wat hebben wij een geweldige vakantie gehad! Vanaf hier wil ik dan ook iedereen van de Pinetree Lodge bedanken voor de geweldige gastvrijheid. Ik bedank Linda van http://www.whatabeauty.nl voor het organiseren van de prijsvraag en de interesse in onze avonturen in Lapland. En natuurlijk sponsor Dove. Bedankt allemaal!

Nog even een korte terugblik.

Gastvrijheid: standaard werd er een kan met water en citroenschijfjes bij het diner geserveerd.

’s Ochtends kregen we een heerlijk ontbijt.

Heineken, smaak van thuis. Ook een goed middel tegen heimwee.

Bedankt, Dove!

Onderweg naar het vliegveld. Opeens kan ik wel voorstellen dat Zweedse schrijvers inspiratie putten uit de omgeving voor hun thrillers.

En het is gedaan met de mooie blauwe lucht.

Marie-Christina en Henrik.

Dag, Henrik!

Ondanks die ietwat aparte vleugel zijn we toch veilig geland.

Op Helsinki spotte ik het kantoor van Kyocera. En op dat moment besefte ik dat de vakantie echt bijna voorbij was en ik de dag erna gewoon moest werken. Kyocera is namelijk het merk van de printer waar ik de hele dag mee werk.

 

 

 

Advertenties

One thought on “Afscheid van Lapland

  1. Pingback: Afscheid van Lapland |

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s