Scooter rijden in de sneeuw

Sneeuw, bomen en wegen, meer is het niet. En hier en daar een huisje. Zeven kilometer verderop ligt de dichtstbijzijnde supermarkt, bereikbaar met de auto en met de slee. Ik ben een stadsmens, word gek als ik te weinig mensen zie, wil altijd reuring om me heen en kan niet zonder shoppen. Vier dagen vakantie vieren in de sneeuw in de middle of nowhere leek me super, om daarna snel weer de grote stad op te zoeken. Ik had dan ook nooit verwacht gehecht te raken aan Lapland en met een brok in mijn keel te vertrekken van al dat moois. Deel 3 van het reisverslag van Lapland.

Een nieuwe dag in the middle of nowhere. Na een lekker ontbijtje (stokbrood met kaas en komkommer) trokken we weer een enorme hoeveelheid lagen kleding aan. Het was die dag -3 graden Celsius. Je zou het maar koud krijgen… Gids Henrik stond bij de receptie al op ons te wachten voor de sneeuwscootertocht. We werden gelijk even met ons neus op de feiten gedrukt. Of we eerst even een formulier wilden tekenen. Bij schade moesten we 6000 SEK betalen, ongeveer 650 euro. Ik zette met tegenzin een krabbel en nam me voor om nu helemaal niet meer te gaan rijden.

Een beetje uitleg is wel op zijn plaats. Vroegah, toen ik een jaar of zeventien was, heb ik voor het eerst scooter gereden met m’n ex achterop. Dat was ook gelijk de laatste keer. Op een of andere manier kon ik bij een bocht niet goed remmen en knalde ik met een gangetje van 5 km/u tegen een Duitse auto aan. De Duitse mensen die erin zaten schrokken zich natuurlijk rot, en ik ook. Ze waren gelukkig niet kwaad en we hebben het allemaal kunnen regelen met de verzekering. Tenminste, dat heeft mijn ex geregeld, ik ben er van uit gegaan dat het allemaal goed is gekomen. Ik ben dus een watje als het gaat om vervoermiddelen die maar twee wielen hebben. Liever doe ik gewoon een dansje in de voortuin terwijl iemand anders de scooter bestuurd.

Buiten legde Henrik uit hoe de enorme sneeuwscooter werkte. Kwestie van sturen en het gas indrukken en er zat ook nog ergens een rem. Simpel, voor normale mensen dan. Het enorme gevaarte kon van 0 tot 100 kilometer per uur komen in slechts zes seconden. Heel jammer dat mijn degelijke Ford Mondeo dat nooit red. Daar gingen we dan. Omdat we maar met z’n vijven waren, naast ons tweeën waren Marie-Christina en Peter, de Belgische gids mee, hadden we alle tijd om buiten de gebaande padden even lekker door de diepe sneeuw te racen. Wat een luxe! Ik stapte af en J-P ging even tekeer. Ondertussen vermaakte ik me door in de diepe sneeuw te spelen. Peter vond dat ik het scooter rijden eigenlijk wel even moest proberen, ik mocht zijn scooter wel lenen. Ja, grappenmaker. Mooi niet dat ik dit zonder J-P ging doen. Want dat ik het moest doen, daar was ik inmiddels over uit. Even dapper zijn. Deze vakantie begon steeds meer op ‘Face your fear’ te lijken.

Ik ging dus voorop zitten met J-P achterop. Omdat we op dat moment een stop hadden, stonden alle scooter netjes achter elkaar geparkeerd. De scooter van Henrik stond daarbij behoorlijk in de weg. Maar volgens J-P kon ik daar omheen. ‘Gewoon gas geven en naar links sturen’. Gas geven was een verhaal apart. Iedereen droeg enorm dikke handschoenen en het was moeilijk te peilen hoeveel gas je precies gaf. Maar wist Mies veel. Ik stuurde alvast wat naar links en gaf gas. En meteen schoot de scooter ervandoor en ramde ik op een paar centimeter na net niet de scooter van Henrik. M’n hart klopte in m’n keel. Ik ging iets rustiger rijden. J-P zat ondertussen heel relaxt achterop en zei: ‘het gas is heel gevoelig’ O ja joh?! Dapper zette ik door. Ik kreeg ondertussen niet goed onder de knie hoeveel gas ik moest geven en dus stuiterde ik over de sneeuw alsof ik op een dolle stier zat. Als ik even te weinig gas gaf, dreigde de scooter te kantelen. Op zich niet erg om te landen in de sneeuw. Minder leuk is dat de scooter heel veul weegt, die wil je niet op je krijgen.

Na anderhalf rondje was ik er klaar mee. Scooter rijden is gewoon niet voor mij weggelegd. J-P en ik wisselden en hij reed me weer terug naar de groep. Daarna ging hij lekker zelf weer rijden. Ik was blij dat ik weer vaste sneeuw onder m’n voeten had. Peter vond blijkbaar dat ik nog steeds geen goede ervaring met het echte sneeuwscooterrijden had gehad en vroeg of ik dan bij hem achterop wilde. Bij een ervaren gids achterop durfde ik wel aan. En dat ging goed, hij reed harder dan dat J-P deed, maar ik vertrouwde hem. Tot hij op een gegeven moment twee benen aan een kant van de scooter zette, aan de scooter ging hangen en er keihard vandoor stoof. Met mij gillend achterop. Op dat moment schoten twee dingen door mijn hoofd: ‘Nee, stop!’ en ‘Ja, ga door!’ Heel apart om dat tegelijkertijd te ervaren. Maar wel supergaaf! En Peter kreeg voor elkaar wat niet altijd iedereen lukt bij mij. Ik negeerde mijn angsten en ging over de grens.

Na het spelen op het open veld, vervolgden we onze weg. Ik vond het al moeilijk genoeg om de scooter op het open veld te manoeuvreren, dus ik ging het al helemaal niet op een smal weggetje tussen de bomen proberen. Ondertussen keek ik om me heen naar de glinsterende sneeuw. Het was nog mooier weer dan de dag ervoor. Wauw. J-P kreeg daarna nog een vuurproef. Hij moest door een bocht in een dikke laag sneeuw sturen. We dreigden te kantelen, dus ik stapte af. Waardoor ik prompt in de sneeuw lag. J-P klaarde de klus. De groep moest even wachten totdat ik mezelf had bevrijd uit de sneeuw, voordat we verder konden. Henrik blikte nog even terug op mijn bijna-botsing en vertelde dat altijd alleen de aardige mensen schade veroorzaken en dat hij het dan heel moeilijk vindt om ze het slechte nieuws te brengen. Gelukkig liep het bij mij goed af. Omdat we allemaal zo supersnel waren deden we nog even een extra lange track. Heerlijk! En zonder iets te hebben gesloopt, kwamen we weer aan bij de Pinetree Lodge.

Het was heerlijk weer om buiten te zitten. Na de lunch pakte ik een stapel boeken en tijdschriften en zonken we neer op de terrasstoelen. Met een groot meer bedekt met sneeuw voor me, kon ik het niet laten om lekker te gaan rennen en te spelen in de sneeuw. En natuurlijk even een fotoserie te maken met J-P. Onze camera paste precies in de zakken van de ski-jas, dus die konden we aan elkaar doorgeven. Zodra ik moe was, kroop ik weer in mijn stoel om weer lekker te gaan lezen. Zodra het kouder werd, liepen we naar binnen om daar voor de open haard verder te lezen en te kletsen met de andere gasten en gidsen. Op een barretje stonden koffie/thee en koekjes. Meer heb ik niet nodig.

Na een uurtje gezeten te hebben, wilde ik weer naar buiten. De volgende dag zouden we vertrekken en ik wilde nog even afscheid nemen van de honden. We mochten van Henrik het terrein op, maar we mochten niet in de hokken zelf zonder toezicht. Begrijpelijk. De honden staken allemaal hun kop door de gaten in het hek, bedoeld voor de voederbakken, dus in principe konden we ze prima knuffelen. Wat een schatjes! Ze zagen er allemaal heel goed uit en waren heel zacht. Ook gingen we natuurlijk naar de puppy’s, die hard begonnen te piepen. Eentje meenemen zou teveel opvallen, dus dat hebben we maar niet gedaan. Sorry, Linda!

Na het eten hebben we nog een klein rondje over het terrein gemaakt. Ik wilde nog even genieten van de prachtige sterren. Ik heb het in mijn eerdere blog alleen over het Noorderlicht gehad. Maar wow, wat zijn die sterren prachtig! Je ziet er onwijs veel, omdat we natuurlijk in de middle of nowhere zitten waar weinig huisjes met licht zijn. Ik had er dinsdag enorm van genoten en wilde het de volgende dag weer zien. Helaas, het was te bewolkt om ook maar 1 ster te kunnen zien. Balen! Toen hebben we maar onze rekening betaald, de kleding ingeleverd en de koffers gemaakt en zijn we vroeg gaan slapen. Morgen vertrekken we weer naar huis…

Henrik heeft deze foto gemaakt met zijn spiegelreflex. Wauw! Wat een verschil met onze camera’s.

Ook deze is van Henrik. Ik ben aan het herstellen van mijn bijna-doodervaring, daredevil J-P heeft nergens last van.

Ik had weer eens moeite om uit de sneeuw te komen.

Binnenkort: Little people in de sneeuw.

J-P in gesprek met Henrik over de bocht.

Marie-Christina en gids Peter genieten ook van de tocht.

‘Thuis’ lag er een groot meer op ons te wachten.

De Pinetree Lodge vanaf de overkant.

Yetti gevonden!

Er komen steeds meer wolken bij, tijd om weer naar binnen te gaan.

Afscheid nemen van de husky’s.

Advertenties

One thought on “Scooter rijden in de sneeuw

  1. Pingback: Afscheid van Lapland |

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s