Rennen en knuffelen met husky’s

Sneeuw, bomen en wegen, meer is het niet. En hier en daar een huisje. Zeven kilometer verderop ligt de dichtstbijzijnde supermarkt, bereikbaar met de auto en met de slee. Ik ben een stadsmens, word gek als ik te weinig mensen zie, wil altijd reuring om me heen en kan niet zonder shoppen. Vier dagen vakantie vieren in de sneeuw in de middle of nowhere leek me super, om daarna snel weer de grote stad op te zoeken. Ik had dan ook nooit verwacht gehecht te raken aan Lapland en met een brok in mijn keel te vertrekken van al dat moois. Deel 2 van het reisverslag van Lapland.

Vandaag moesten we vroeg opstaan, het ontbijt werd tussen 8 en 9 geserveerd. Ik had al zo’n vier lagen aan toen ik beneden kwam. Veel te warm. Later ontdekte ik dat een topje en spijkerbroek genoeg waren om het warm te hebben in de Pinetree Lodge. Maar die ochtend wist ik nog niets. Na na het ontbijt even op bed te hebben gelegen. liepen we om tien uur richting de Husky kennels. De zon scheen en de lucht was strakblauw. Een soort Teletubbies, maar dan zonder konijnen en Teletubbies en sneeuw in plaats van groen gras. Bij de Lodge hoorden 120 honden, speciaal voor de sleetochten en om mee te knuffelen. Ik was al druk bezig met de puppy’s, toen ik een duw in mijn rug kreeg. Gids Sara vond het tijd om te vertrekken. Dat had ze ook al geroepen, maar ik zat tijdelijk in puppyland en had vaag in de verte een stem gehoord en dacht dat het niet voor mij bedoeld was.

J-P en ik kregen samen een slee toegewezen. Gids Sara en de Belgische Marie-Christina namen de andere voor hun rekening. Sara vertelde dat de één in de slee mocht zitten en de ander stond er achterop om hem te besturen. We mochten halverwege wisselen. Eh, pardon? Ging zij niet onze slee besturen dan? Moest ik ook rijden? Nee! Eng! Ik drukte die gedachtes even weg. J-P zou beginnen met de slee besturen en we zouden later wel zien of ik het ook aandurfde.

Ondertussen zat ik lekker warm op een rendiervel te genieten van de sneeuw en de bomen. Want dat was alles wat we zagen. En niet zomaar sneeuw. Spierwitte, glinsterende sneeuw zonder een spoortje grijs. Sneeuw waar je tot je knieën in wegzakte als je van het pad af ging. De gidsen waren de winter druk bezig geweest om het pad, ‘de track’, te maken zodat we soepel door de sneeuw gingen. Zes honden trokken de slee. We hadden even daarvoor geholpen met de honden uit hun kooi halen en in een tuig wurmen. En ook dat was anders dan dat ik verwacht had. De honden mochten namelijk tussendoor gewoon geaaid worden, ook als ze voor de slee stonden. Al die tijd kwamen we alleen de gidsen van de Pinetree Lodge tegen. Verder niemand. Slechts af en toe stond er een blokhut tussen de bomen. In geen velden of wegen waren mensen te bekennen. Dieren trouwens ook niet, behalve onze honden.

Na een uurtje wisselen J-P en ik. Ik wilde het toch proberen. De bedoeling was om goed op je voorligger te letten en op de rem te staan als de honden te hard gingen. Ook moest je met je volle gewicht op de rem staan als je stilstond, omdat de honden graag verder wilden en als een malle gingen trekken. De voorste twee honden waren de leiders en zodra die moesten poepen, gingen ze stilstaan. Dat moest je goed in de gaten houden, want als je niet snel remde, raakten de honden in de knoop. We waren nog geen vijf minuten op weg, of het noodlot sloeg al toe. Honden in de knoop. J-P stapte snel uit om ze weer in het gelid te krijgen. Het leverde me een geërgerde blik op van Sara die kwam vragen waarom we zolang stil stonden. Daarna ging het goed. De honden renden tussen de bomen door zonder iets te raken en op de goede momenten stond ik op de rem.

Ondertussen had ik gemengde gevoelens. Aan de ene kant genoot ik ontzettend van de rit, aan de andere kant vond ik het doodeng. Tegen de andere slee op knallen, gebeurde niet zo snel. Als ik iets te laat was met remmen, gingen de honden naast de slee rennen in plaats van ertegenaan. Maar die bomen stonden wel heel dichtbij. Ik had er bijna eentje geraakt. En de honden redden de steile stukken niet, waardoor ik regelmatig met ze mee moest rennen. Een work out op zich. Ik besloot om even te ruilen. Sara begreep dat ik het eng vond en stelde voor om het later op een open stuk weer te proberen.

Halverwege de rit was het tijd voor lunch. Bij een paar huisjes stopten we. De honden werden vastgemaakt aan een ijzeren lijn die langs de sneeuw liep en kregen een snack. Wij gingen op een bankje zitten in de sneeuw en aten warme soep, een broodje kaas, een koekje en bessensap. Heerlijk om zo te picknicken! Daarna nog even naar de wc. In een houten huisje lag een kleedje en tijdschriften. Heel knus allemaal. De echte wc bleek een gat te zijn met een deksel erop. Tot zover de knusheid. Geen probleem, ik kan wildplassen als het moet. Ik doe het alleen nooit meer omdat ik teveel horrorverhalen heb gehoord over politieagenten die dan ineens naast je staan. Ok… terug naar Lapland.

Zoals afgesproken nam ik nu het rechte stuk voor mijn rekening. Slik! Ik moest echt even over mijn grenzen en streed tegen mezelf om over mijn angst heen te komen. En ja, de angst verdween en ik genoot van de rit. Totdat er een scherpe bocht kwam met bomen ernaast. Daar had Sara niets over verteld! Ik ging op de rem staan, leunde mee en nam de bocht. Zonder ergens tegen aan te botsen. Sara zette haar slee stil, liep naar me toe en vertelde dat ik heel goed had gereden. Ik was blij, maar voelde dat er nog iets kwam. Ik twijfelde of ik wilde weten wat. Sara zei het al: zo meteen gaan we gelijk stijl naar beneden en daarna zijn we er bijna. Slik! Wilde ik die heuvel nemen? Ja, gewoon doen. Ik wist de heuvel in Goliath stijl te bedwingen, waarna ik trots weer het terrein op reed. Waar mijn beloning al wachtte. Eerst even de honden terug in hun hokje zetten en daarna knuffelen met de puppy’s!

We hadden genoeg sneeuw en bos gezien voor die dag en besloten lekker binnen te gaan zitten met een goed boek (ik) en een spelletje (jp). In de Lodge werd het haardvuur aangemaakt en op de bar stond koffie, thee en koekjes. Genieten! Even lekker tot rust komen. Nederland en werk was heel ver weg.

’s Avonds om zes uur genoot ik van een heerlijk douche, waarna we om zeven uur weer heerlijk aten. Iets met kip, rijst en kokos. Jum! Als het even kon, had ik de kokkin meegenomen naar huis. Daarna vond ik het tijd worden om buiten sterren te gaan kijken. Ik ging heerlijk op mijn rug op het bevroren meer liggen en genoot van de sterrenpracht. BOEM! klonk het op het ijs. Ik schrok me dood en rende snel van het ijs af, samen met J-P. Het ijs is superdik, dus je zakt er niet snel door, maar ik wilde niet weten wat de knal had veroorzaakt. We gingen verder sterren kijken op de parkeerplaats. Daar stond al een figuurtje die enthousiast riep: het Noorderlicht is begonnen! Het was Marie-Christina, met wie we die avond ook hadden gegeten.

Het Noorderlicht bestond uit een soort witte langgerekte wolk die telkens van vorm veranderde. Kleuren waren nauwelijks te bekennen. Bleek dat je daar een spiegelreflex voor nodig hebt om dat goed te kunnen vastleggen. Balen! Toch was het een apart verschijnsel. Daarna kropen we weer in bed. De hele dag buiten zijn maakte me moe. En ik had m’n slaap hard nodig. Voor de volgende ochtend stond een sneeuwscootertocht op het programma. Dat ging nog een tikkeltje sneller dan de huskyrit. Slik!

Goeiemorgen Lapland!

De husky’s inspannen voor onze doldwaze rit

Tijd om te gaan

Bos en open vlaktes wisselden elkaar af

Picknicken in de sneeuw

De husky’s mochten even uitrusten

I did it!

Wauw

Puppy-time

Ik probeerde ze in m’n zak te stoppen om mee te nemen. Paste bijna!

Advertenties

One thought on “Rennen en knuffelen met husky’s

  1. Pingback: Aankomst in the middle of nowhere |

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s