Aankomst in the middle of nowhere

Sneeuw, bomen en wegen, meer is het niet. En hier en daar een huisje. Zeven kilometer verderop ligt de dichtstbijzijnde supermarkt, bereikbaar met de auto en met de slee. Ik ben een stadsmens, word gek als ik te weinig mensen zie, wil altijd reuring om me heen en kan niet zonder shoppen. Vier dagen vakantie vieren in de sneeuw in de middle of nowhere leek me super, om daarna snel weer de grote stad op te zoeken. Ik had dan ook nooit verwacht gehecht te raken aan Lapland en met een brok in mijn keel te vertrekken van al dat moois. Deel 1 van het reisverslag van Lapland.

Maandag om kwart over acht vertrokken we met mijn moeder richting Schiphol. Onderweg bedacht JP dat hij zijn zonnebril was vergeten. Toch best handig om hem bij te hebben met al die sneeuw die de zonnestralen weerkaatsen. Weer even omkeren en met een kleine vertraging weer onderweg. Op Schiphol zelfs stond er een huge rij voor de intake balie van Finair, die maar langzaam kleiner werd. Wat bleek: de nieuwe grondstewardessen werden ingewerkt. Ondertussen klonk ‘Mrs …, you are delaying the flight!’ Het lijkt me zo erg om ooit mijn naam omgeroepen te horen. Maar natuurlijk waren we weer prima op tijd. Even de douane door (ik mocht mee!), vervolgens boarden en daarna het vliegtuig in. Bij mijn eerste vliegreizen rende ik nog als een kip zonder kop over Schiphol, helemaal opgewonden en bang om iets te missen. Nu kon ik rustig op een stoel zitten. Ook toen we al mochten boarden, bleef ik rustig zitten. Ik had tenslotte al een stoelnummer. Het leek wel alsof ik de enige ben die dit weet, want de rest ging massaal in de rij staan om maar als eerst het vliegtuig in te kunnen. Ook J-P zat naast me onrustig op zijn stoel te schuiven.

Na een paar uurtjes gevlogen te hebben, landden we in Helsinki voor een overstap. Ik had een overstap nog nooit meegemaakt. Wel heb ik gevlogen op Paramaribo en New York en daarom verwachtte ik een hoop veiligheidsmaatregelen. Niets van dat alles. Busje in, stukje rijden, busje uit, hal door, goede gate zoeken, even genieten van de gratis WiFi en weer boarden. En ondertussen keek ik m’n ogen uit. Sneeuw!

Vervolgens landden we in Kittila, Finland, waar de gids op ons zou wachten. Ik had gehoopt op een stempel in m’n paspoort, maar die kreeg ik niet. Het was weer busje in, stukje rijden, busje uit, hal door en plots stonden we in de aankomsthal, waar gids Henrik al op ons stond te wachten met een bordje met daarop ‘Vonk’, m’n meisjesnaam. Na vijf minuten kletsen met Henrik verschenen de eerste koffers al op de band. We namen een kijkje en vonden onze koffers bij de eerste tien. Oppakken, meenemen en weg waren we. Wauw! Ik ben nog nooit zo snel vertrokken van een luchthaven. Op dat moment bereikte een gelukzalig gevoel mij, want wat ging het allemaal soepel! J-P en ik kropen voorin in het busje en vervolgens reden we richting de middle of nowhere in Zweden. Ondertussen gezellig kletsend met Henrik. Het uitzicht bestond uit bomen en sneeuw en nog meer sneeuw en bomen. En hier en daar een huisje. Na anderhalf uur had ik het helemaal gehad met de lange autorit. Maar we moesten verder.

Drie kwartier later bereikten we dan eindelijk de Pinetree Lodge. Waar Henrik de planeten Venus en Jupiter aanwees in de lucht. Geen idee of we het Noorderlicht zouden gaan zien, maar die hadden we alvast in de pocket. Wist ik veel dat je die planeten ook gewoon in Nederland kon zien… We kwamen terecht in een gezellige blokhut en hadden een half uurtje tijd voordat we zouden gaan eten. De aanleiding voor mij om de koffer uit te pakken en alles gelijk in de kasten te proppen. De kamer zelf was klein, de grote badkamer maakte dat weer goed. Een huge douche, whoehoe! Om acht uur stond het eten op tafel. Lopend buffet met aardappelen, vlees, groente en salades. Simpel, maar zoo ontzettend lekker! En ondertussen klonk de muziek van Enya uit de speakers. Perfect!

Na het eten wandelden we even buiten en zochten daarna kleding uit. Een skibroek, ski-jas, laarzen, handschoenen, bivakmuts en muts. De ideale uitrusting om lekker in de sneeuw te spelen. Vervolgens kroppen we onder de wol. Onze kamer was flink opgestokt, de temperatuur mat 35 graden… Het raam moest open en de pyjama ging uit om nog lekker te kunnen slapen. Weinig avonturen dus op deze dag, maar de dagen erna kreeg ik nog genoeg spanning te verduren. Daarover later meer…

Cupidowolkje in de lucht boven Nederland.

Na een paar uren vliegen was dit ineens ons uitzicht. Sneeuw!

Langzaam ging de zon onder terwijl wij naar onze accommodatie reden.

Onze eerste maaltijd in de sfeervolle Pinetree Lodge. JP had het eten al op.

Ik deed er iets langer over, haha. Man, wat was het lekker!

Met deze mooie glinsterende witte massa gaan wij de komende dagen veel lol beleven.

Advertenties

2 thoughts on “Aankomst in the middle of nowhere

  1. Pingback: Aankomst in the middle of nowhere |

  2. Pingback: Gevoel sneeuw | Tylerstales

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s