Favorieten: The Artist

Toen mijn vriendin Lyanne me meevroeg naar de film ‘The Artist’ twijfelde ik in eerste instantie. Het is namelijk een stomme film. En daar bedoel ik niets negatiefs mee. ‘Stom’ wil in dit geval zeggen dat de kijker geen gepraat hoort. De acteurs acteren, bewegen, trekken gezichten en bewegen hun lippen. Maar je hoort niets. Behalve dan het geluid van een orkest op de achtergrond. Nu kan ik Laurel & Hardy altijd erg waarderen en dat is ook een stomme film. Plus dat ik tijdens mijn stage bij CastingNieuws ook mijn grenzen qua film heb verlegd. Van de normale bioscoopfilms met wat romantiek, wat actie en wat humor ging ik ineens naar de soms onbegrijpelijke art house films. En dat was altijd prima te doen. Ik heb topfilms gezien en ben altijd blij dat ik de art house films niet links heb laten liggen. Ik zei daarom ja tegen Lyanne. En zag een geweldige film!

De film speelt zich af in de jaren 1927 tot 1931 in Hollywood. En is volledig in zwart-wit. George Valentin (gespeeld door Jean Dujardin), de ster van de stomme film, leeft in luxe. Zijn stomme films worden allemaal kaskrakers en zijn leven is top. Hij is netjes getrouwd, maar valt voor de charmes van Peppy Miller (Bérénice Bejo). Een bloedmooie vrouw met een geweldige glimlach. Ze zorgde wel even voor een jaloers momentje bij mij. Doe mij zo’n mooie lach! George zorgt ervoor dat ook zij een beroemde actrice wordt. De filmbazen ontdekken ondertussen de ‘Talkie’, een film met geluid. De ‘talkies’ hebben de toekomst, maar de charmante George weigert erin te acteren. En dat heeft desastreuze gevolgen. Peppy gaat acteren in de Talkie en wordt rijk en beroemd. George wordt steeds depressiever en heeft uiteindelijk geen grip meer op de werkelijkheid. Gelukkig letten zijn schattige Jack Russel (amazing bijrol), Peppy en de butler nog wel op. Maar komen ze wel op tijd?

De chemie tussen George en Peppy spat van het doek af. De goede mimiek van de acteurs zorgt ervoor dat de film ongelooflijk spannend en boeiend is. En ook de muziek zorgt ervoor dat de spanning steeds verder opgebouwd wordt. Wat je al niet kunt doen met een piano en een orkest… Omdat de acteurs niet gehoord kunnen worden, moet ik zelf de woorden invullen. Een fijne bijkomstigheid. Even lekker m’n fantasie gebruiken. Ik word daarbij af en toe wel geholpen door een aantal geschreven zinnetjes die vol in beeld verschijnen. De humor die ik zo waardeer aan Laurel en Hardy komt ook terug. Ondanks alle drama die George doormaakt is er genoeg ruimte voor een gekke bek en een grappige wending. En ook al takelt hij, naarmate de film vordert, steeds meer af. Ik blijf George een knappe en charmante man vinden. Eyecandy!

Op het einde wordt er dan toch het geluid ‘aangezet’ in de film. Wat een herrie ineens! Op dat moment besef ik dat ik het geluid helemaal niet gemist heb. Ik wil meer stomme films!

P.S. Klein nadeel van een stomme film: het gepraat in de bioscoop klinkt des te harder. Ik werd ontzettend afgeleid door het geluid van twee kletsende dames achter me. “Oh, wat een schattig hondje!”, “Oh, kijk, hij doet dit!” Bedankt, ik kan het zelf prima volgen. Gelukkig voor de dames hielden ze naar verloop van tijd op met kletsen.

The artist

Met: Jean Dujardin, Bérénice Bejo, John Goodman en James Cromwell
Regie: Michel Hazanavicius
Genre: stomme film
Lengte: 100 minuten
Release: 15 mei 2011

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s