Fotoalbum – Week 4

Ik roep deze week uit tot de fijnste week van 2012! Ik ontmoette de schattigste puppy van de hele wereld, kreeg een parttime baan en liet m’n verstandskies trekken zonder napijn.

Tadaaa! De schattigste puppy van de hele wereld. Carver is eigendom van Niels en Annika, m’n geweldige ex-collega’s. Zodra ik deze kleine man zag, was ik op slag verliefd. Wauw!

De pont had me naar Amsterdam Noord gebracht. Ik had hier afgesproken met ex-collega Merel. Dacht ik. Ik bleek de verkeerde pont te hebben genomen en moest terug naar Amsterdam Centraal. Ik miste net de goede pont (die ernaast op de kade lag) en moest dertien minuten wachten. Zwaar balen natuurlijk en het huilen stond me nader dan het lachen. Eindelijk kwam ik aan de goede kant aan. Ik had Merel drie kwartier laten wachten, gelukkig vergaf ze het me. Door haar vrolijkheid knapte ik ook weer op. We reden naar m’n oude werk (ChipSoft) om daar de rest van de collega’s op te pikken. Het was zoo leuk om weer even terug te zijn, m’n voormalige werkplek te zien (waar m’n Bijbelteksten nog op m’n beeldscherm geplakt zitten) en een paar ex-collega’s te ontmoeten.


Daarna aten we heerlijke roti bij Annika en Niels (niet op de foto) thuis. Supergezellig! Heerlijk om weer bij te kletsen met m’n ex-collega’s. De meiden en ik hebben drie maanden lang op één kamer gezeten (de eerste twee maanden zat ik nog bij de twee projectleiders) en hebben lief en leed gedeeld.

We hebben wat te vieren! Ik heb een parttime baan erbij! Ik ga drie dagen per week werken bij een accountantskantoor in Den Helder. Ik ben er superblij mee en kan niet wachten om te beginnen.


Station Den Helder Zuid. Bij mijn vorige baan zou het nog anderhalf uur duren voordat ik op mijn werk zou zijn. Nu kan ik mijn werk vanaf het station zien liggen.


Felicitatiekaartjes gekregen van Galina en de Buurma’s. Zoooo lief!


Donder in een halve sfinx-pose

De kittens waren gefixeerd op een lichtje op het plafond. Wat zijn het toch heerlijke beesten.

Ze verscheuren alles wat ze tegenkomen. Kranten, tijdschriften en zelfs wraps zijn niet meer veilig.

Two down, two to go. Van te voren was ik niet zenuwachtig voor het trekken van m’n verstandskies. Dat veranderde toen ik in de stoel lag. Eerst werd m’n halve gehemelte verdoofd, zodat ik het gevoel kreeg dat ik half stikte. Daarna bleek ik te weinig verdoving te hebben gehad. Ik gaf het aan en de tandarts stopte meteen en gaf me meer verdoving. Maar het zorgde er wel voor dat ik ondertussen trillend in de stoel lag. Na afloop keek m’n man me bezorgd aan en kwam hij naast me zitten op de bank. Blijkbaar zag ik er heel getraumatiseerd uit. Het is allemaal goed gegaan, geen napijn en geen hamsterwang (met dank aan op tijd een koelpak tegen m’n wang houden).

Uit voorzorg had ik drinkontbijt gekocht. Na één glas was ik het al zat en verlangde ik naar kauwbaar voedsel. Tosti gemaakt, in acht stukjes gesneden en opgegeten. Ging prima.

Het was weer tijd voor een nieuwe voorraad foundation. Ik kan bij m’n werk als secretaresse niet zonder. Ik zie er verzorgder en frisser uit met. Moe zijn en geen foundation op hebben is geen goede combinatie  heb ik gemerkt. Mijn vorige leidinggevende zei ooit: ‘Wat zie je er moe uit, gaat het wel?’ en vervolgens keken drie paar ogen me bezorgd aan. De volgende dag had ik weer make-up op. Normaal gesproken koop ik Clinique bij de Douglas. Maar ik haat de Douglas in Den Helder omdat de verkoopmedewerkers me altijd een klantenkaart proberen aan te smeren en je heel raar aankijken als je nee zegt. Bovendien kost de foundation van Clinique 28 euro en dat is vrij prijzig. Tijd om iets nieuws te proberen dus. De DA had op alle producten twintig procent korting. Daarnaast was de make-up van Mabelline ook nog eens afgeprijsd. Het resultaat: Foundation van €13,99 voor 6,99 per stuk. Poeder van €10,99 voor 8,79.

Ik schrijf veel, omdat ik dingen op die manier het beste onthoudt. Bij de Blokker kocht ik weer een paar nieuwe boekjes. Ze kosten €2,99 voor vier. M’n horloge had een nieuwe batterij nodig. Voor €8,99 kocht ik een nieuwe bij de V&D. M’n opa zorgde er daarna voor dat m’n horloge weer een tijdje mee kan.

Girls Night Out! Linda kwam naar de stad in haar awesome mini. Eenmaal binnen had ik het gevoel dat ik in een koekblik zat. Maar wat issie mooi!

Er was genoeg animo voor Girls Night Out, maar uiteindelijk was ik alleen met Linda en Galina in de stad. De rest was al naar de Odeklonje gegaan (Galina en ik keken eerst Mission Impossible in de bios) en tegen de tijd dat wij erheen gingen, kwamen we er niet meer in omdat het vol was… Dat gaan we volgende keer natuurlijk anders doen. We hadden het wel enorm gezellig met z’n drieën.

Zondag had ik weer eens een grote blunder op de redactie. Ik had een verhaal geschreven over JVC en had er het woord ‘duck out’ ingezet. Normaal gesproken hebben we het daar nooit over, maar het was nu wel interessant omdat een groot deel van de basisspelers erin zat. Het moest ‘dugout’ zijn. Ik was er heilig van overtuigd dat het ‘duck out’ was, omdat het voetbaltijdschrift van Donald Duck ook zo heette. Ik dacht dat het naar de ‘duck out’ vernoemd was. M’n chef kon er wel om lachen en vond dat ik een goede verdediging had.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s