Welkom in de Apple-family

Diverse mensen zullen nu geschokt reageren, maar ik heb besloten dat ik er toch over wil praten. Ik was geen Apple fan. Zo dat is eruit. Natuurlijk vind ik het knap waar Steve Jobs en zijn team allemaal toe in staat waren. Een iPod, een iPad en een Mac. Leuk, maar aan mij was het allemaal niet besteed. Totdat mijn man een iPhone kocht.

Het was altijd weer hetzelfde liedje. Ik begon dolblij op mijn eerste dag als stagiair bij een mediabedrijf. Na het voorstelrondje bekeek ik mijn computer. Het was een Mac. Daar begonnen de moeilijkheden. De maanden erna zou ik horendol worden van het feit dat mijn Apple me gewoon tegenwerkte. Het begon ’s ochtends al bij het open klikken van de programma’s. Oeps, te ver naar links geklikt. Oh, te ver naar rechts. Ondertussen stuiterden er vijf icoontjes op mijn scherm. ‘Neem mij! Open mij! Gebruik mij!’, leken ze allemaal te schreeuwen. Gek werd ik er van. En het overkwam me iedere dag weer. ‘Dat kun je instellen’, zei iemand heel droog. Die iemand meldde dat pas maanden na mijn stage. Op dat moment was er geen Mac te bekennen om het uit te proberen. Natuurlijk. In InDesign kon je nooit veel dingen tegelijk openen, want dan plaatste meneer Apple ze allemaal vrolijk over elkaar heen. De handige statusbalk van Windows had je niet. Dat zal wel weer instelbaar zijn. Maar dat wist ik niet. Apple was op z’n irritantst als het ging om sluitknopjes. Bij Windows zitten ze rechts. Daar horen ze. Maar dat is natuurlijk wel te gewoontjes voor Apple. Die plaatst ze links, want dat is hip. Grrrr…

Doe mij maar Windows. De schat heeft me nog nooit teleurgesteld. Op m’n vorige werk zijn ze ook helemaal into Windows. En het is een ICT-bedrijf, dus dat zegt genoeg… De enige keer dat Windows me gruwelijk in de steek liet was toen hij besloot om updates te gaan installeren. Net toen ik wilde beginnen met notuleren… tijdens een superbelangrijke vergadering… in een ziekenhuis… waarbij de directeur naast me zat… Ik hield mijn hoofd koel, pakte pen en papier en ben gaan schrijven. Halverwege de vergadering kon ik weer verder in Windows.

Automatisch heb ik dus geen band met de Apple-family en sloeg ik de iPod en de iPad over. De iPhone lonkte wel altijd naar me. Ik kan me een interview herinneren met een bekende fotograaf. Hij liet me z’n werkkamer zien met de bijbehorende speeltjes. Zijn telefoon kon een fragment uit een liedje luisteren en vertellen welk liedjes het was en toen hij iets op zijn Mac in de agenda plaatste, verscheen het ook op zijn telefoon. Wauw! We spreken nu over iets van twee jaar geleden en voor mij was dat toen nog revolutionair. En duur.

Inmiddels is de iPhone een stuk dichterbij gekomen. Sterker nog, hij ligt nu bij mij thuis. M’n man nam hem bij een abonnement. Ik wilde wel eens weten hoe het ding werkte en leende hem een kwartiertje. Wauw, wat een ervaring! Surfen ging ineens supersnel en wat reageerde hij soepel op mijn bewegingen. De iPhone was volmaakt, hij versmolt als het ware met mijn handen. Ik was op slag verliefd. Alleen het doosje al… perfectie komt heel dicht in de buurt. Ik hoefde niet meer verder te kijken. Mijn iPhone is mijn enige liefde. Over vijf weken mag ik eindelijk afscheid nemen van mijn LG GW620 die totaal niet gebruiksvriendelijk is en kan ik mijn iPhone in de armen sluiten. Hier laat ik het voorlopig bij qua gadgets van Apple. Wordt ongetwijfeld vervolgd.

Advertenties

2 thoughts on “Welkom in de Apple-family

  1. 2de alinea, laatste zin, daar staat’ wat dat is hip’, moet dat niet wezen ‘want dat is hip’?

    Verder wel weer een lekker stukje

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s