Vast in de achtbaan, het ooggetuigenverslag

Omstreeks kwart over drie gebeurt het. Het is 21 oktober 2011 en we zijn in attractiepark Walibi. We staan in de rij voor de achtbaan ‘Speed of Sound’ (lees: de baan La Via Volta maar dan met nieuwe kleuren, een tunnel en muziek). Volgens de borden zal het zo’n 110 minuten duren voordat we in het wagentje mogen stappen. Lang, maar we hebben het ervoor over. Een achtbaan plus muziek. Dat lijkt ons een fijne combinatie.

Ineens doet het treintje iets geks. Na zijn rondje zou hij weer keurig in het huisje moeten eindigen, waar de nieuw passagiers kunnen instappen voor hun muzikale rit. Normaal gesproken komt het karretje iets verder dan het huisje tot stilstand. Hij wordt dan een stukje teruggereden. Dat gebeurt nu niet. Er wordt niet geremd en het treintje rijdt door. De helling weer op, de helling af, terug het huisje door en door de eerste kurkentrekker. Daar wordt hij dan eindelijk afgeremd door zijn lage snelheid. De tweede kurkentrekker haalt hij niet. Hij begint als het ware te schommelen, tussen de twee kurkentrekkers in. Vooruit, achteruit, vooruit, achteruit. Net zolang tot hij helemaal stilstaat.

Het personeel van Walibi reageert razendsnel. Personeel stroomt naar de achtbaan toe om te helpen. De rij wachtenden wordt verzocht om terug het park in te lopen. Morrend wordt er gehoor aan gegeven. Vooral voor de mensen die al twee uur in de rij staan en nét aan de beurt waren, is het zuur. Een mannetje wordt voor de ingang neergezet. Hij mag de bezoekers uitleggen wat er gebeurd is.
‘Waarom mag ik niet naar binnen?’
‘Wat denk je zelf? Kijk eens naar de achtbaan.’
‘Wat is er gebeurd?’
‘Hij zit vast.’

De technische mannen klimmen via de trap omhoog. Ja, er is een trap. Omdat de achtbaan op een gegeven moment zijn snelheid kwijt is, komt hij op een recht stuk tot stilstand. De bouwers hadden er al rekening mee gehouden dat dit kon gebeuren. Op het kritieke punt is een brug gebouwd met een trap naar beneden. Natuurlijk was het beter en makkelijker geweest als de trein onderaan een looping stil was komen te staan. Helaas is dat niet gebeurd en wacht de reddingswerkers een pittige klus.

Evacuatie
15:30 uur: De evacuatie kan beginnen! De 28 passagiers zitten muurvast in hun stoel geklemd. Het middenstuk van het karretje zit er nog redelijk relaxt bij. De passagiers aan de voorkant hebben het moeilijker omdat het karretje omhoog gedraaid staat. Voordat ze uit het karretje worden getakeld, moet het wagentje eerst vastgezet worden. Stel je voor dat het treintje alsnog wegrijd omdat het gewicht wordt veranderd. Dat mag niet gebeuren en daarom moeten de passagiers even geduld hebben. De reddingswerkers stellen ze ondertussen gerust.

16:00 uur: Een meisje in een rood jasje dat helemaal voorin zit en in een rare hoek hangt, wordt als eerst gered. De reddingswerker tilt haar eruit. Er wordt geklapt door het publiek als het meisje in het rode jasje veilig op de brug staat. En dat is één. Nog 27 passagiers te gaan… Via het trapje gaan de geredde passagiers naar beneden. Een meisje van Walibi loopt voorop en houdt de traplopers goed in de gaten. De bezoekers hebben een half uur stijf in een kar gezeten, het is koud buiten en vergeet vooral de spanning niet die in de benen zit. Het zou jammer zijn als er iemand nu alsnog van de trap valt. Veilig komen de passagiers beneden. Ze blijven nog even met het personeel praten en  komen dan opgelucht het park in. Mét een stapeltje bonnen in de hand. Netjes van Walibi.

Terug je huisje in
16:30 uur: Alle passagiers staan veilig op de grond. Nu kunnen de technici aan het werk. Het karretje staat nog steeds stevig tussen de kurkentrekkers in. Hij moet weer terug zijn huisje in. Het enige wat nog ‘in de weg’ staat is de kurkentrekker. Het karretje moet een beetje snelheid krijgen om er doorheen te komen. Voorzichtigheid is geboden. Niemand wil meegesleurd worden over de achtbaan heen.

17:30 uur: De technici zijn eruit wat er moet gebeuren. De achtbaan wordt langzaam een stukje omhoog gebracht. Het gaat niet in één keer goed. Hij rolt nog een stukje terug. De tweede keer gaat het beter en komt hij verder omhoog. Steeds controleren de technici of het allemaal nog goed gaat.

18:00 uur: Het karretje krijgt vaart en rolt door de kurkentrekker, terug zijn huisje terug in. Hij blijft er keurig in staan, de remmen zijn weer gemaakt. Nu nog testen of alles weer werkt…

Advertenties

5 thoughts on “Vast in de achtbaan, het ooggetuigenverslag

  1. ik vindt achtbanen super leuk maar als k dit lees denk k bij me zelf: “ik zal er maar in zitten.
    Ik zou het vreselijk vinden omdat ik claustrofobie heb”
    vindt het echt heel dapper van die mensen!

    wel super dat de mensen toch nog bonnetjes krijgen!

  2. Mooi verhaal! En sowieso vind ik je site erg mooi met die verhaaltjes die afbreken op een spannend moment en dat je dan op ‘lees verder’ kunt drukken, gaaaaf!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s