TIP – Het beste restaurant van Hilversum

img_9616Of deze titel klopt, moeten jullie zelf beoordelen. Ik ben behoorlijk bevooroordeeld en heb om eerlijk te zijn geen vergelijkingsmateriaal. Ik ben ongeveer 7 keer in Hilversum geweest en alleen de laatste keer bezocht ik ook een restaurant. Eerder kwam ik in ‘Hillywood’ voor de finale eredivisie tafeltennis (2 keer), televisieopnames (Kassa, Jensen! en Lotto Weekend Miljonairs) en het museum Beeld & Geluid. Laatstgenoemde is ook een aanrader, maar daar gaat het nu niet over.

Lees verder

Lekker hypocriet

Picture this. Zaterdagmiddag. Net meegedaan aan de ‘Walk for Freedom’. Een flink stuk door de stad gelopen, een stille tocht tegen slavernij. Ik voel me zo goed. Kijk mij eens opstaan tegen slavernij. Ik had het winkelend publiek mooi iets gegeven om over na te denken. 27 miljoen slaven zijn er, verdeeld over de wereld. Zo stond er o.a. te lezen op de flyers die bij de actie uitgedeeld werden. Wow, megaveel. Goed dat er mensen zijn die daar tegen strijden. Ik heb wel wat lekkers verdiend. Er ligt een reep Ritter Sport op mij te wachten. Lekker hoor! Hij gaat in een keer op. Tegelijkertijd check ik social media. Facebook staat vol met onze walk. En… de krant heeft al een artikel over ons online staan. Nice! Ik kijk nog eens naar mijn chocoladereep. Eigenlijk moet ik meer smaken proberen.Wacht even… Laat ik maar gewoon alle smaken kopen. Da’s wel leuk om te proberen. Als ik het later vertel aan mn vriendinnen, moet eentje lachen. ‘Haha, ironisch! Het is mede mogelijk gemaakt door slaven.’ 

Nee toch? Ik google en stuit meteen op het bewijs: een handige lijst waarin per chocolademerk vermeld staat hoe zij scoort op de duurzaamheidsmeter. Tony Chocolonely is de beste van de klas met een A. Verkade scoort een B. Nog niet perfect, maar al goed bezig. En daar is Ritter Sport. Een D. Als in: 10%-40% van de chocolade is Fairtrade. Voor de rest werken slaven zich dood. Ik word keihard op de feiten gedrukt. En ik realiseer me weer eens dat een walk goed is. Maar als ik echt wat wil doen tegen slavernij, dan zal ik mijn koopgedrag ook moeten aanpassen. Sorry, Ritter Sport, ik ga niet al je repen kopen en er een regenboog van maken. Kom maar terug als je 100% slaafvrij bent. 

Bronnen:

https://rankabrand.nl/chocolade-merken/Ritter+Sport

https://www.ftm.nl/artikelen/het-geweten-van-de-chocoladeconsument

https://www.startartikel.nl/eten-en-drinken/bereiding/144/fair-of-niet-is-jouw-chocolade-slaafvrij/

THE HAPPY LIST – 23 september 2016

* de – nu nog ietwat geforceerde – glimlach van baby Marissa

* in bed kroelen met Marissa, waarna ze langzaam in mijn armen in slaap valt

* de twee LBD’s die supermooi staan, waardoor ik er instant chic uitzie met slechts een kledingstuk

* dat die LBD’s ook nog eens heerlijk zitten

* lunchen op een terras in de zon, zonder baby

* onverwachts bezoek van nichtje Lynn op het terras, zodat ik toch nog een baby kan knuffelen

* bijpraten met vriendin Lara over haar avonturen als blogger in het buitenland 

* zwaaiend afscheid nemen van Lara en dan een vrachtwagenchauffeur enthousiast mee zien zwaaien

* in de bloemenwinkel een fantastische, betaalbare plant voor jarige mama vinden

* verkoopsters in de bloemenwinkel die geen enkele vraag dom vinden en uitgebreid informatie geven over een ver van mijn bed show: planten

* de gedachte dat ik altijd bij mijn moeder terecht kan als het gaat om “welke planten zet ik in hemelsnaam in mijn tuin.”


* boekenbonnen uitgeven aan ‘pogingen iets van het leven te maken’.

* dat deel 2 van het dagboek van Hendrik Groen ook al in de boekast thuis staat

* samen met nog 2,5 boekenplank te lezen boeken

* een vergeten bon voor de Bruna waar nog bijna 10 euro op staat

* mijn lieve man die Marissa meeneemt naar onze lieve schoonouders, zodat ik wat me-time heb

* mailtje dat begint met: “Vorig jaar heb je een mooi stuk voor ons geschreven.”

* een dankbare glimlach van de mevrouw als ik haar voorrang geef op het zebrapad (wat natuurlijk zo hoort, maar een glimlach is altijd fijn om te krijgen)

* dat het woensdagprobleem (werken, eten en snel door naar Connect (=bijbelstudie) opgelost is. Geen stress meer op woensdagavond

* pakketjes! 

* mijn favo luchtje ‘Signature’ van Beckham is nog steeds te koop en ligt bij thuiskomst op de mat

* proefmonsters! Ben benieuwd of er een nieuwe favoriet bij zit

* het fijne idee dat er een stapel boeken op me wacht, zodat ik weer nieuwe werelden in kan duiken

* een doos krijgen van Bol.com die groot genoeg is voor een eerdere retourzending

* geen verzendkosten hoeven te betalen voor de hierboven genoemde retourzending

* dat de gehypte nakd-reep ook echt lekker is (Cocoa Orange)

Snoep, sokken en verrassing – Fotoalbum 24/2016

Ik vond het weer eens tijd voor een fotoalbum! Van te voren had ik een drukke vrijdag gepland met werken en een sing in en een rustige zaterdag om bij te trekken. Op donderdag zou ik lekker thuis de hele dag chillen. Dat plan werd op maandag om zeep geholpen. En ja, het gaat deze week veel over de zwangerschap. Een heftige week, maar alles kwam goed. Lees mee!

img_7198AMC! Daar zijn we weer… Voor wie het niet heeft gevolgd: wegens een te kleine baby, moeten wij wekelijks afreizen naar het AMC in Amsterdam voor controle van de dopler (doorbloeding in navelstreng en in het hoofdje van de baby). Om de week hebben we tevens een groei-echo. We zijn er eigenlijk altijd heel rustig onder. Onderweg kletsen we over wat ons bezig houdt of ik zit verdiept in een boek. Dankzij het werk van mijn man kan hij altijd mee. Deze maandag was de doorstroming niet goed. We mochten donderdag terug komen voor een extra check. Toen kreeg ik wel last van wat spanning. Kon onze kleine prinses wel gered worden als het ineens slechter ging?

Lees verder

TIP – Zwangerschapshoot in de natuur

DSC00363Wekelijks maken we foto’s van mijn buik. Het is grappig om de foto’s naast elkaar te leggen en te zien hoe mijn buik groeit. De foto’s zijn altijd gemaakt met een iPhone. Het levert leuke plaatjes op, maar om nu te zeggen dat het kunstwerkjes zijn… nou nee. Tijd om een professional in te schakelen.

Al sinds mijn schoonzus een zwangerschapsshoot heeft gehad bij Marcella van Beusekom, ben ik lichtelijk jaloers. De foto’s zijn stunning! Dat wilde ik ook! Voor de vorm keek ik nog even naar de portfolio’s van andere fotografen in de omgeving, gespecialiseerd in zwangerschapsshoots en newborn, maar niets kan tippen aan Marcella’s stijl én haar prijs. Dus de keuze was snel gemaakt: ik belde Marcella, sprak mijn wensen door en daarna was het wachten totdat ik 31 weken zwanger zou zijn. Tussen 31 en 34 is een zwangere namelijk op haar mooist en de buik is mooi gegroeid. Daarna begint het vocht vasthouden. (In het algemeen hea, niet bij iedereen natuurlijk)

Lees verder

Als je baby te klein is

IMG_6816(1)Zes weken geleden. “Ik wil je doorsturen naar het AMC”. De gynaecoloog van het Gemini Ziekenhuis stond vlakbij en keek me recht aan. Uit haar blik sprak medeleven en bezorgdheid. Eerder rende ze heen en weer tussen haar kantoor en het echo-apparaat. Ik zat al die tijd rustig met J-P te wachten, een bekertje thee in mijn hand. Te kleine kinderen kwamen vaker voor. Veel mensen in mijn omgeving hadden die diagnose al gehad en achteraf bleek er niets aan de hand. Dat ik door mijn verloskundige was doorgestuurd naar het ziekenhuis vond ik niet zo spannend. Alleen maar goed om een second opinion te krijgen. Maar om opnieuw een doorverwijzing te krijgen… dat had ik niet verwacht. Ik schrok me rot.

 Universitair
Slechts dat ene woordje ‘AMC’ in combinatie met het gezicht van de gynaecoloog zorgde ervoor dat ik tranen in mijn ogen kreeg. Het kindje was te klein en blijkbaar was het zo ernstig dat er een academisch ziekenhuis aan te pas moest komen. Slechts vijf maanden had ik gewerkt voor een bedrijf dat software maakte voor ziekenhuis. Ik had maanden rondgelopen in het LUMC en het UMCU en wist daardoor donders goed wat een academisch ziekenhuis inhield, hoeveel mensen er wel niet werken, wat voor expertise ze hebben en dat je daar niet ‘gewoon voor controle’ heen gaat.

De gynaecoloog zag hoe erg ik schrok, pakte mijn hand en stelde mij gerust. Ze zou een afspraak maken met het AMC en we konden waarschijnlijk de dag erop al terecht. Wij gingen in de wachtkamer zitten, wachtend op wat komen ging. Een terugblik op de weken daarna tot en met nu.

Lees verder

TIP – Ellie Lust, Cruijf en Spongebob in bloemen

img_6745Af en toe kan ik moedeloos worden als ik het nieuws tot mij neem. Aanslagen, moord, vandalisme. Mensen doen elkaar van alles aan. Zijn er nog wel goede mensen?, vraag ik mij dan af. Het antwoord is volmondig: ja! Ze zijn er nog steeds. Mensen die van mooie dingen houden en zelf ook graag fraaie dingen creëren. Ze trommelen familie, vrienden en buren op, werken een paar dagen keihard en stellen daarna hun werk tentoon. Ik heb het over de Bloemendagen in Hollands Kroon, die momenteel aan de gang zijn. De dorpen Breezand en Anna Paulowna zijn gevuld met mozaïeken, versierde straten en bloemen. Een lust voor het oog. Als je bedenkt hoeveel werk daar in zit… Dat mensen vrije dagen opnemen om met z’n allen iets moois te maken… Wauw, prachtig! Zoals ieder jaar namen mama en ik weer een kijkje. En we zagen dat de wereld nog steeds prachtige plekken kent en mooie mensen.

3.000 vrijwilligers werken mee, dankzij 150 sponsoren is het evenement gratis én niemand minder dan Hans Klok opende het dit jaar. Op diverse plekken in de dorpen staan kastjes langs de weg met daarin plattegronden en lijsten van de vele kunstwerken. Kom langs, rij lekker rond en laat je verrassen door de mooie mozaïeken. De jeugd maakt vooral kleine kunstwerken, de ouderen nemen de grote mozaïeken voor hun rekening. En uit sommigen komt zelfs muziek! Ik kan er uren over praten, maar misschien is het beter om gewoon wat foto’s te laten zien van dit jaar. Een selectie van twaalf kunstwerken.

img_6757
Toen ik ‘Ellie Lust’ op de lijst zag staan, had ik geen idee wat ik kon verwachten. Ik wist wel zeker dat ik dit MOEST zien. Mijn moeder volgt WIDM niet en vond vooral dat ik Mickey maar op de foto moest zetten. Je ziet het niet op de foto, maar er werden ook nog geluidsfragmenten van WIDM afgespeeld. Briljant gemaakt! (Ellie Lust, ether-discipline!! – vermeer StArs)

img_6744
Even voor de duidelijkheid: een mozaïek ontstaat door speldjes aan hyacintenbloempjes te maken en die op een bord te bevestigen. Het is superknap om met bloemetjes zulke schaduwen en kleurverschil te creëren. Deze bouwers hadden nog wat extra informatie op borden geplakt met o.a. hun motivatie om Albert Einstein na te maken. Ik wilde hier het woord ‘vereeuwigen’ gebruiken, maar helaas gaan de mozaïeken niet lang mee. (De slimste mens… – Fam. op ’t Ende + prikploeg)

Lees verder