Welcome to ma crib!

Van uitgeverij Ark Media kreeg ik boeken toegestuurd om te recenseren voor Nog eentje dan. Superleuk! Welke boeken het zijn, houd ik nog even geheim. De recensies volgen vanzelf…

Theeleuten met mama. Ik had m’n nagels vlammend rood gelakt. Voor de nieuwsgierigen: Bloody Mary To Go – Catrice. Een goede nagellak die heel lang perfect bleef zitten. Het vestje zit heerlijk, maar pluist ongelooflijk! Je kunt precies zien waar ik gezeten heb, met al die haren. Gelukkig bestaan er kledingrollers.

Dat autootje in de verte is dus een flitser. Bastard!

Knuffelen met m’n draak. Mijn nieuwe vest is heerlijk warm en gaat zeker weten mee naar Lapland!

Ik werd vrijdag gek van de zenuwen omdat ik wilde weten hoe m’n kittens uit de operatie waren gekomen. Ik ging maar even een blokje om om rustig te worden. Dit is het geweldige uitzicht vanaf m’n werk. Natuur én ‘kunst’.

De draken waren nog een beetje gammel van de narcose, dus mochten ze bij ons in bed slapen. Daar kreeg ik spijt van toen ik om half 2 ‘s nachts wakker werd van Bliksum die enthousiast m’n gezicht aan het likken was.

Donder in dromenland

M’n twee mooie mannen

De kittens willen altijd bij elkaar liggen, maakt niet uit hoeveel ruimte er is.

Lekker lezen doe je in de trein! We pakten zaterdag het gele monster voor een tochtje naar Amsterdam. J-P staarde uit het raam, ik vermaakte me met boeken. Heerlijk! Ik heb Onmacht van Charles den Tex gelezen en Erken mij van Esther Verhoef. Beide waren het van die gratis boeken die je krijgt bij de maand van het spannende boek. Beiden hadden ze een goede spanningsopbouw en waren ze goed geschreven, alleen het einde komt iedere keer weer zo snel. Het dooft als het ware als een nachtkaars. Klein minpuntje, voor de rest waren ze top.

De ubersteile trap van Chris en Anke. Ik hield het maar bij 1 glasje Prosseco, just in case.

Blogger Chris en z’n vrouwtje Anke. Nadat we heerlijk Mexicaans hadden gegeten (met superlekkere, zelfgemaakte chipsdip) hebben we gescrabbeld. En dat is heel bijzonder. Ik heb namelijk nog nooit gescrabbeld. Ik, als journaliste en liefhebber van de Nederlandse taal.

Jean-Paul hielp me met het woord ‘glunder’. M’n plankje was in 1 keer leeg en het leverde me 82 punten op. Whoehoe! Ik ben erachter dat Scrabble toch wel erg leuk is! Ik dacht altijd dat het een soort Rummicub was, waarbij je superlang moest wachten totdat je uberhaupt een setje stenen mocht leggen. I’m so sorry Srabble, voor die vooroordelen die ik jegens jou koesterde. Dus.. wie doet er mee met Scrabble?

Zondag was Gerwin weer in town, vanuit het verre Rhenen. Ik nam Karlien en Gerwin uit de kerk mee naar huis voor een lunch en een potje Kolonisten. Ik hoefde een weekendje niet voor de krant te werken. Heerlijk om zo je zondag te vullen met vrienden en spelletjes.

Bliksum helpt mee en probeert Gerwins ridders te verstoppen. 

Ik sloot het weekend af door mijn nagels te lakken met m’n favoriete nagellak: Sold Out For Ever – Catrice. M’n nagels beginnen al aardig te groeien. M’n kapster vroeg zelfs of het echt mijn eigen nagels waren. Ben heel trots en blij dat ik van het nagelbijten af ben.

De film speelt zich af in de jaren 1927 tot 1931 in Hollywood. En is volledig in zwart-wit. George Valentin (gespeeld door Jean Dujardin), de ster van de stomme film, leeft in luxe. Zijn stomme films worden allemaal kaskrakers en zijn leven is top. Hij is netjes getrouwd, maar valt voor de charmes van Peppy Miller (Bérénice Bejo). Een bloedmooie vrouw met een geweldige glimlach. Ze zorgde wel even voor een jaloers momentje bij mij. Doe mij zo’n mooie lach! George zorgt ervoor dat ook zij een beroemde actrice wordt. De filmbazen ontdekken ondertussen de ‘Talkie’, een film met geluid. De ‘talkies’ hebben de toekomst, maar de charmante George weigert erin te acteren. En dat heeft desastreuze gevolgen. Peppy gaat acteren in de Talkie en wordt rijk en beroemd. George wordt steeds depressiever en heeft uiteindelijk geen grip meer op de werkelijkheid. Gelukkig letten zijn schattige Jack Russel (amazing bijrol), Peppy en de butler nog wel op. Maar komen ze wel op tijd?

De chemie tussen George en Peppy spat van het doek af. De goede mimiek van de acteurs zorgt ervoor dat de film ongelooflijk spannend en boeiend is. En ook de muziek zorgt ervoor dat de spanning steeds verder opgebouwd wordt. Wat je al niet kunt doen met een piano en een orkest… Omdat de acteurs niet gehoord kunnen worden, moet ik zelf de woorden invullen. Een fijne bijkomstigheid. Even lekker m’n fantasie gebruiken. Ik word daarbij af en toe wel geholpen door een aantal geschreven zinnetjes die vol in beeld verschijnen. De humor die ik zo waardeer aan Laurel en Hardy komt ook terug. Ondanks alle drama die George doormaakt is er genoeg ruimte voor een gekke bek en een grappige wending. En ook al takelt hij, naarmate de film vordert, steeds meer af. Ik blijf George een knappe en charmante man vinden. Eyecandy!

Op het einde wordt er dan toch het geluid ‘aangezet’ in de film. Wat een herrie ineens! Op dat moment besef ik dat ik het geluid helemaal niet gemist heb. Ik wil meer stomme films!

P.S. Klein nadeel van een stomme film: het gepraat in de bioscoop klinkt des te harder. Ik werd ontzettend afgeleid door het geluid van twee kletsende dames achter me. “Oh, wat een schattig hondje!”, “Oh, kijk, hij doet dit!” Bedankt, ik kan het zelf prima volgen. Gelukkig voor de dames hielden ze naar verloop van tijd op met kletsen.

The artist

Met: Jean Dujardin, Bérénice Bejo, John Goodman en James Cromwell
Regie: Michel Hazanavicius
Genre: stomme film
Lengte: 100 minuten
Release: 15 mei 2011

Ik kom eigenlijk nooit in een tuincentrum, simpelweg omdat ik geen groene vingers heb en er daarom niets te zoeken heb. Door mijn laatste bezoek aan een tuincentrum bij ons in het dorp, om planten te kopen voor mijn moeders verjaardag, weet ik dat ze daar een fijne collectie aan  kaarsen hebben. Wegens opheffingsuitverkoop had het tweede artikel 75% korting, mits je contant betaalde. Dat liet ik me geen twee keer zeggen. Samen met een vriendin ging ik shoppen bij het tuincentrum. Ik sloeg een beetje door qua kaarsen…

Een mooie schaal om mijn nieuwe kaarsen op te zetten. Zo kom ik de winter wel door.

Ik heb ook aan onze pluizige beestjes gedacht. De hamster is een beetje ziekjes en kan wel wat extra warmte gebruiken. Ik heb speciale watjes gekocht voor in zijn holletje en knabbelsticks. De stick was binnen no time afgeknabbeld.

En er zat ook wat lekkers bij voor deze schat.

Met een tas vol verliet ik het tuincentrum. Bij het afrekenen was het nog even spannend. Ik had dertig euro mee en mijn vriendin twintig. Het totaalbedrag kwam op 47,60. Phoe! Gehaald!

Eh… betrapt! Ik had in m’n vorige fotoblog al verteld over m’n enorme hoeveelheid theezakjes. Het is zelfs zo erg dat ik thee nu meeneem naar het werk, omdat dat eigenlijk de enige plek is waar ik ook echt thee drink… Terwijl ze daar ook genoeg soorten thee hebben. Maar ik had een goed excuus om deze smaak te kopen! Ik was er al heel lang naar op zoek. Bij iedere reis naar het buitenland, checkte ik de supermarkt, op zoek naar die fijne combinatie van Rooibos en Vanille. Een vriendin had een paar zakjes in huis, maar had geen idee waar ze de thee vandaan had. En raad eens waar ik eindelijk deze week de geweldige thee vond… De Aldi in het dorp. Hoe ironisch.

Ik was alle losse recepten zat en besloot om eindelijk alles eens in te plakken. Het resultaat is een boek met ongeveer dertig recepten uit kookboeken en de Allerhande. We moeten nog een hoop gerechten uitproberen om het boek vol te krijgen, want alleen de recepten die mijn man en ik allebei lekker vinden krijgen een plekje in het boek (op één uitzondering na).

Ik vind American Footbal echt met stip de meest saaie sport die er is. Zodra die lui een meter terrein hebben gewonnen, wisselen ze van spelers. Hoe omslachtig is dat! De Superbowl kan ik dan wel weer waarderen. Ik neem het altijd op voor de Half Time Show. Het kostte me een jaar van mijn leven om al het geleuter eromheen door te spoelen, maar dan heb je ook wat. Deze keer trad Madonna op. Wauw, wat een awesome show! Ze had Spartanen bij zich (sexy!) en liet zien hoe lenig ze nog als vijftigplusser (jaloers!).

Waterpolo kan ik dan wel weer waarderen. Sinds ik het een paar keer gezien heb, kan ik ook volgen, ondanks dat een deel zich onder water afspeelt. Het is vol actie en daardoor erg fijn om te kijken. Tel daar nog een lekkere warme zwembadhal bij op en een aardige en eerlijke woordvoerder en je hebt een blijde Mies aan de waterkant zitten. Zoals ook afgelopen zaterdag. Ik vraag me overigens wel af: moeten die zwembroeken zo absurd strak zitten?

Uit het boek ’25 jaar Loesje’. Slimme meid, die Loesje.

Mijn belangrijkste doel was het vinden van warme kleding. We kunnen er niet omheen, het is nu echt koud! Ik heb nog wel wat vesten liggen, maar die zijn al behoorlijk afgedragen. Omdat ik nu drie dagen per week achter de receptie zit en klanten mij als eerste zien als ze binnen komen, moet ik er natuurlijk wel representatief uitzien. Een mooie lippenstift en een lipgloss horen daar ook bij. Ik had dus een goed excuus om goed te gaan shoppen.

Vanaf Centraal Station liepen we naar de Dam. Onderweg bekeken we de C&A, daarna gingen we door naar Kalverstraat. Natuurlijk kon ik niet weggaan zonder ook even Claire’s binnen te lopen. Ik ging niet met lege handen weer naar buiten (eigenlijk nooit). Kijk maar mee…

Vest met nepbont, €15,00, C&A

Nepleren jasje, alvast voor de zomer, €15,00, C&A

Harig vestje, €4,50, The Sting

Gekleurd vest, € 10,00, The Sting

Tanktops voor onder m’n trui, €2,50 per stuk, The Sting

Vest met wollig kraagje, €19,95, ZARA

Rimmel London lippenstift Kate, €5,00, Etos
Rimmel London lipglossVinyl Gloss 530 Starlet, €5,00, Etos

Oorbellen, €2,00, Claire’s

Surprisebag, €5,00, Claire’s

De inhoud van de Claire’s surprisebag. Het bleek een goede deal te zijn. En hiermee komt m’n totaal aan oorbellen – hangers op 105 paar. Verslaafd? Een beetje wel ja. Ach, er zijn ergere dingen…

De witte wereld die er naast het kantoor lag. Ik heb geprobeerd om een paadje te maken met de sneeuwschuiver, maar er viel niet tegenop te schuiven. Om kwart over 5 kon ik niet gelijk wegrijden, maar moest ik eerst m’n auto uitgraven. Klagen? Wel nee joh! Ik was tien minuten later gewoon weer in mijn warme huisje.

Voordat ik aan de werkweek kon beginnen, moest er nog wat gedaan worden in huis. Op de koelkast prijkt standaard mijn to do listje. Ik heb alle taken netjes gedaan en kon met een gerust hart gaan werken. Ondertussen is mijn to do bakje weer vol…

Salade voor de laatste avond van de Alpha cursus. Tien weken lang hebben we iedere donderdag een cursus over het christelijk geloof voor beginners gevolgd. Ik kan de cursus aan iedereen aanraden. Natuurlijk weet ik al 24 jaar wat ik geloof, maar zo’n cursus heeft andere invalshoeken, waardoor ik toch weer wat geleerd over God. Ook mijn man vond het een leuke cursus. Het fijne aan de cursus is dat je eerst gezamenlijk gaat eten, waardoor je voldoende tijd hebt om bij te kletsen en even alle zorgen van de dag achter je te laten. Superrelaxt! Er werd iedere week voor ons gekookt, maar op de laatste avond moesten we zelf voor een bijgerecht zorgen.

Bij het boodschappen doen bij Deen, ontdekten we dit bij de kassa. Een shopper met…. wieltjes! Voor vier euro. Ik sjouw me altijd een breuk met boodschappen, dus dit is wel een uitkomst. En aangezien we toch in een flat vol bejaarden wonen, valt het helemaal niet op dat ik er als een oma bij loop met m’n tas op wieltjes.

Zaterdag wilden m’n moeder en ik met de trein naar Amsterdam. Inderdaad, die zaterdag dat al het treinverkeer eruit lag. M’n moeder had kaartjes van de Kruidvat of iets dergelijks en dit was de laatste mogelijkheid, vandaar. Op Station Sloterdijk moesten we overstappen. We hadden de storingen uitgebreid gevolgd op Twitter en waren onder het genot van een koffie bij Starbucks aan het overleggen over welke stad we zouden bezoeken, aangezien Rotterdam toch wel ver was en we niet wisten of we weer op tijd thuis konden komen.

De situatie op station Sloterdijk. Ik hoef hier weinig bij te zeggen, denk ik. Duidelijk is dat Prorail/NS ontzettend aan het falen is. We hebben uiteindelijk besloten om in Amsterdam te gaan shoppen.

Ik heb een aparte manier van kleding kopen. Ik loop eerst een rondje door de hele winkel en pak alles wat ik leuk vind, daarna ga ik pas passen. Hier had ik zo’n acht items uitgezocht, waarvan ik uiteindelijk  maar twee kledingstukken gekocht heb. Wat ik heb gekocht in Amsterdam, verschijnt deze week in een shoplog. Het is nogal veel, haha.

Elmo? 

Lekker lunchen in een zijstraat van de Kalverstraat, tegenover de ZARA. Het café heet de ‘Pannekoekkelder’ en ze serveerden er voornamelijk pannenkoeken. M’n moeder en ik deden een broodje. We aten pas om half 3 (Starbucks koffie vult ontzettend!) toen het café al zowat leeg was. Toch rende de bediening de benen onder hun lijf vandaan. Iedere keer als ik per ongeluk naar een ober keek, kwam hij al naar ons toe om te vragen wat we wilden hebben. Onze broodjes waren heerlijk. Een aanrader dus!

We moesten op tijd terug omdat ik de wedstrijd van JHC – Meervogels moest verslaan. Over Amsterdam Centraal – Den Helder Zuid deden we ‘slechts’ twee uur. Snel thuis eten en weer door. De wedstrijd was weer fijn om naar te kijken. Meervogels won met 22-24.

En dit trof ik aan toen ik thuiskwam. M’n vrienden verdiept in een spelletje Carcassonne. Ik vind het een stom spel, omdat ik er slecht in ben, dus ik wachtte rustig totdat iedereen uitgespeeld was.

Dit vind ik dan wel weer leuk! Ik stond er de hele tijd goed voor en was tot twee keer toe eerder dan Arjen met het leggen van een kaart. Ik brak daarbij wel m’n langste nagel En uiteindelijk wist Arjen toch te winnen.

Iets zegt me dat we teveel thee hebben.

Tijd voor de gebruikelijke Kitten-foto’s! De draken liggen te chillen in onze opbergkast.

Bijna goed Bliksum! Nu nog de wc leren gebruiken…

Schijn bedriegt. Bliksum is toch echt groter dan Donder.

StoneWashed – It’s You I need

Ik ben van nature een optimist, maar soms zit ook ik er wel eens doorheen. Dan helpt dit nummer zo goed! Even keihard meezingen, je realiseren dat God er ook nog is en dat je hem nodig hebt. En opeens is de lucht weer een stuk blauwer.

Rapture Ruckus – Hold on

Op het FlevoFestival had ik een dipje. Ik was net gestopt bij mijn vorige werkgever en wist even niet meer welke kant ik op wilde en moest gaan. Ineens lag de wereld weer open. Bij het optreden van Rapture Ruckus kwam deze zin voorbij: ‘You gotta hold on, help is coming’. Net wat ik nodig had. In die periode had ik veel steun aan dit nummer. En uiteindelijk is het ook allemaal goedgekomen.

Normal Generation? – Halleluja

Deze band heeft een geweldig nummer, genaamd The Anthem (Praise Him). Onvindbaar op You Tube, helaas. Halleluja is een goede tweede. Ik kan nooit stilzitten als ik dit nummer hoor en word er supervrolijk van.

Sherwin Gardner – How Great Is Our God

Ik ken het nummer van Chris Tomlin, wat ik al een geweldig nummer vond. Op You Tube ontdekte ik de Reggae versie. Heerlijk!

The Band With No Name – Amazing Grace

Ik ben dol op het nummer Amazing Grace, omdat het een geweldige boodschap heeft. Niet door je eigen werken ben je gered, maar door genade! TBWNN is één van m’n favoriete bands. Jammer genoeg gingen ze vlak nadat ik ze ontdekte uit elkaar. Ik heb ze nog wel live kunnen zien op Flevo. Amazing performance! Voeg m’n favo band en favo nummer bij elkaar en je hebt een geweldige song.

Michael W. Smith – You are holy

Toch stiekem een Opwekkingsnummer. Dit lied zingen we regelmatig in de kerk, in de Nederlandse versie. Hij is favoriet omdat je op een gegeven moment verschillende teksten door elkaar heen gaat zingen. Geeft een erg mooi effect. Het nummer is favoriet bij mijn ongelovige man en dat zegt ook wel wat.

TobyMac – No Ordinairy Love

TobyMac mag niet ontbreken in mijn lijst. Hij heeft lekkere nummer met een goede boodschap en geeft geweldige shows. Ik was erbij op de EO-Jongerendag. Het was de warmste dag van het jaar, we vielen bijna flauw van de hitte, maar bij TobyMac MOESTEN we dansen. Stilzitten was onmogelijk. Topshow!

Tadaaa! De schattigste puppy van de hele wereld. Carver is eigendom van Niels en Annika, m’n geweldige ex-collega’s. Zodra ik deze kleine man zag, was ik op slag verliefd. Wauw!

De pont had me naar Amsterdam Noord gebracht. Ik had hier afgesproken met ex-collega Merel. Dacht ik. Ik bleek de verkeerde pont te hebben genomen en moest terug naar Amsterdam Centraal. Ik miste net de goede pont (die ernaast op de kade lag) en moest dertien minuten wachten. Zwaar balen natuurlijk en het huilen stond me nader dan het lachen. Eindelijk kwam ik aan de goede kant aan. Ik had Merel drie kwartier laten wachten, gelukkig vergaf ze het me. Door haar vrolijkheid knapte ik ook weer op. We reden naar m’n oude werk (ChipSoft) om daar de rest van de collega’s op te pikken. Het was zoo leuk om weer even terug te zijn, m’n voormalige werkplek te zien (waar m’n Bijbelteksten nog op m’n beeldscherm geplakt zitten) en een paar ex-collega’s te ontmoeten.

Daarna aten we heerlijke roti bij Annika en Niels (niet op de foto) thuis. Supergezellig! Heerlijk om weer bij te kletsen met m’n ex-collega’s. De meiden en ik hebben drie maanden lang op één kamer gezeten (de eerste twee maanden zat ik nog bij de twee projectleiders) en hebben lief en leed gedeeld.

We hebben wat te vieren! Ik heb een parttime baan erbij! Ik ga drie dagen per week werken bij een accountantskantoor in Den Helder. Ik ben er superblij mee en kan niet wachten om te beginnen.

Station Den Helder Zuid. Bij mijn vorige baan zou het nog anderhalf uur duren voordat ik op mijn werk zou zijn. Nu kan ik mijn werk vanaf het station zien liggen.

Felicitatiekaartjes gekregen van Galina en de Buurma’s. Zoooo lief!

Donder in een halve sfinx-pose

De kittens waren gefixeerd op een lichtje op het plafond. Wat zijn het toch heerlijke beesten.

Ze verscheuren alles wat ze tegenkomen. Kranten, tijdschriften en zelfs wraps zijn niet meer veilig.

Two down, two to go. Van te voren was ik niet zenuwachtig voor het trekken van m’n verstandskies. Dat veranderde toen ik in de stoel lag. Eerst werd m’n halve gehemelte verdoofd, zodat ik het gevoel kreeg dat ik half stikte. Daarna bleek ik te weinig verdoving te hebben gehad. Ik gaf het aan en de tandarts stopte meteen en gaf me meer verdoving. Maar het zorgde er wel voor dat ik ondertussen trillend in de stoel lag. Na afloop keek m’n man me bezorgd aan en kwam hij naast me zitten op de bank. Blijkbaar zag ik er heel getraumatiseerd uit. Het is allemaal goed gegaan, geen napijn en geen hamsterwang (met dank aan op tijd een koelpak tegen m’n wang houden).

Uit voorzorg had ik drinkontbijt gekocht. Na één glas was ik het al zat en verlangde ik naar kauwbaar voedsel. Tosti gemaakt, in acht stukjes gesneden en opgegeten. Ging prima.

Het was weer tijd voor een nieuwe voorraad foundation. Ik kan bij m’n werk als secretaresse niet zonder. Ik zie er verzorgder en frisser uit met. Moe zijn en geen foundation op hebben is geen goede combinatie  heb ik gemerkt. Mijn vorige leidinggevende zei ooit: ‘Wat zie je er moe uit, gaat het wel?’ en vervolgens keken drie paar ogen me bezorgd aan. De volgende dag had ik weer make-up op. Normaal gesproken koop ik Clinique bij de Douglas. Maar ik haat de Douglas in Den Helder omdat de verkoopmedewerkers me altijd een klantenkaart proberen aan te smeren en je heel raar aankijken als je nee zegt. Bovendien kost de foundation van Clinique 28 euro en dat is vrij prijzig. Tijd om iets nieuws te proberen dus. De DA had op alle producten twintig procent korting. Daarnaast was de make-up van Mabelline ook nog eens afgeprijsd. Het resultaat: Foundation van €13,99 voor 6,99 per stuk. Poeder van €10,99 voor 8,79.

Ik schrijf veel, omdat ik dingen op die manier het beste onthoudt. Bij de Blokker kocht ik weer een paar nieuwe boekjes. Ze kosten €2,99 voor vier. M’n horloge had een nieuwe batterij nodig. Voor €8,99 kocht ik een nieuwe bij de V&D. M’n opa zorgde er daarna voor dat m’n horloge weer een tijdje mee kan.

Girls Night Out! Linda kwam naar de stad in haar awesome mini. Eenmaal binnen had ik het gevoel dat ik in een koekblik zat. Maar wat issie mooi!

Er was genoeg animo voor Girls Night Out, maar uiteindelijk was ik alleen met Linda en Galina in de stad. De rest was al naar de Odeklonje gegaan (Galina en ik keken eerst Mission Impossible in de bios) en tegen de tijd dat wij erheen gingen, kwamen we er niet meer in omdat het vol was… Dat gaan we volgende keer natuurlijk anders doen. We hadden het wel enorm gezellig met z’n drieën.

In Den Helder spotte mijn man dit bord. Ja, ik maak ook fouten, maar ik zet ze niet loeigroot op een bord.

Zondag had ik weer eens een grote blunder op de redactie. Ik had een verhaal geschreven over JVC en had er het woord ‘duck out’ ingezet. Normaal gesproken hebben we het daar nooit over, maar het was nu wel interessant omdat een groot deel van de basisspelers erin zat. Het moest ‘dugout’ zijn. Ik was er heilig van overtuigd dat het ‘duck out’ was, omdat het voetbaltijdschrift van Donald Duck ook zo heette. Ik dacht dat het naar de ‘duck out’ vernoemd was. M’n chef kon er wel om lachen en vond dat ik een goede verdediging had.

Het was altijd weer hetzelfde liedje. Ik begon dolblij op mijn eerste dag als stagiair bij een mediabedrijf. Na het voorstelrondje bekeek ik mijn computer. Het was een Mac. Daar begonnen de moeilijkheden. De maanden erna zou ik horendol worden van het feit dat mijn Apple me gewoon tegenwerkte. Het begon ‘s ochtends al bij het open klikken van de programma’s. Oeps, te ver naar links geklikt. Oh, te ver naar rechts. Ondertussen stuiterden er vijf icoontjes op mijn scherm. ‘Neem mij! Open mij! Gebruik mij!’, leken ze allemaal te schreeuwen. Gek werd ik er van. En het overkwam me iedere dag weer. ‘Dat kun je instellen’, zei iemand heel droog. Die iemand meldde dat pas maanden na mijn stage. Op dat moment was er geen Mac te bekennen om het uit te proberen. Natuurlijk. In InDesign kon je nooit veel dingen tegelijk openen, want dan plaatste meneer Apple ze allemaal vrolijk over elkaar heen. De handige statusbalk van Windows had je niet. Dat zal wel weer instelbaar zijn. Maar dat wist ik niet. Apple was op z’n irritantst als het ging om sluitknopjes. Bij Windows zitten ze rechts. Daar horen ze. Maar dat is natuurlijk wel te gewoontjes voor Apple. Die plaatst ze links, want dat is hip. Grrrr…

Doe mij maar Windows. De schat heeft me nog nooit teleurgesteld. Op m’n vorige werk zijn ze ook helemaal into Windows. En het is een ICT-bedrijf, dus dat zegt genoeg… De enige keer dat Windows me gruwelijk in de steek liet was toen hij besloot om updates te gaan installeren. Net toen ik wilde beginnen met notuleren… tijdens een superbelangrijke vergadering… in een ziekenhuis… waarbij de directeur naast me zat… Ik hield mijn hoofd koel, pakte pen en papier en ben gaan schrijven. Halverwege de vergadering kon ik weer verder in Windows.

Automatisch heb ik dus geen band met de Apple-family en sloeg ik de iPod en de iPad over. De iPhone lonkte wel altijd naar me. Ik kan me een interview herinneren met een bekende fotograaf. Hij liet me z’n werkkamer zien met de bijbehorende speeltjes. Zijn telefoon kon een fragment uit een liedje luisteren en vertellen welk liedjes het was en toen hij iets op zijn Mac in de agenda plaatste, verscheen het ook op zijn telefoon. Wauw! We spreken nu over iets van twee jaar geleden en voor mij was dat toen nog revolutionair. En duur.

Inmiddels is de iPhone een stuk dichterbij gekomen. Sterker nog, hij ligt nu bij mij thuis. M’n man nam hem bij een abonnement. Ik wilde wel eens weten hoe het ding werkte en leende hem een kwartiertje. Wauw, wat een ervaring! Surfen ging ineens supersnel en wat reageerde hij soepel op mijn bewegingen. De iPhone was volmaakt, hij versmolt als het ware met mijn handen. Ik was op slag verliefd. Alleen het doosje al… perfectie komt heel dicht in de buurt. Ik hoefde niet meer verder te kijken. Mijn iPhone is mijn enige liefde. Over vijf weken mag ik eindelijk afscheid nemen van mijn LG GW620 die totaal niet gebruiksvriendelijk is en kan ik mijn iPhone in de armen sluiten. Hier laat ik het voorlopig bij qua gadgets van Apple. Wordt ongetwijfeld vervolgd.

Tegenwoordig vul ik mijn dagen met een belangrijk taak. Iedere dag weer staat deze opdracht bovenaan mijn to do lijstje. En ieder moment van de dag hoop ik dat hij binnenkort niet meer op mijn kleine white board op de koelkast verschijnt. Ik heb het over solliciteren.

Bam! Daar is ze weer. Opeens duikt ze op en weet ze het voor me te verpesten. Altijd loop ik tegen haar aan. Ze is bijna nooit alleen, negen van de tien keer zijn er meer bij betrokken. Maar ze werken niet samen. Het is ieder voor zich. De anderen en ik hebben allemaal hetzelfde doel: de buit binnenhalen. Sollicitanten noemen ze ons.

Na een voorspoedig verlopen sollicitatiegesprek denk ik standaard dat de buit binnen is. Ik ben professioneel geweest. We hebben gelachen. Ik heb toegegeven aan de belachelijke eisen. ‘Je kunt niet met de auto, maar je moet wel om 8 uur ‘s ochtends aanwezig zijn, 1,5 uur verderop.’  Tuurlijk. Prima. Alles voor de baan. Ik wacht totdat hij me de hand schudt na het gesprek en zegt: ‘Je bent aangenomen. Ik geef je even een rondleiding’. In plaats daarvan volgt meestal: ‘We hebben nog meer sollicitanten, we laten je het nog weten.’ Waarna ik afdruip. Terug de kou in. En vervolgens dagen lang in de spanning zit. Ik was goed. Maar ik vergat weer even het bestaan van haar, van hen. ‘de ander’.

Ik ken de ander niet. Ik weet geen naam, geen woonplaats, geen leeftijd, geen capaciteiten. Ik kan niet tegen de ander opbieden, simpelweg omdat ik haar niet ken. Ik kan het natuurlijk gaan uitzoeken wie ‘de ander’ is door research te gaan doen. En vervolgens haar ontvoeren, en pas vrijlaten als het sollicitatiegesprek geweest is. Maar daar ben ik te lief voor. Bovendien ken ik geen goede verstopplekken, laat ik geheid bewijsmateriaal liggen en kom ik in de gevangenis. Daar bieden ze me wel gelijk een baan aan, dat dan weer wel. Alleen noemen ze het daar ‘zinvolle tijdsbesteding’.

Bij bedrijf A waren ze met z’n tweeën. Het uitzendbureau was zo vriendelijk om dat vooraf te melden. Dat is 33,33333 procent kans. Moest lukken! Het klikte. Ik was er vrij zeker van dat ik de baan zou krijgen, maar ik had buiten de ander gerekend. De afwijzing volgde de dag erna: ik was goed genoeg, maar de ander woonde dichterbij. Ergo: als er geen ander was, had ik in november 2011 al een baan gehad. Bij bedrijf B viel ik bijna van mijn stoel toen ze me vertelden dat er vijf anderen waren. Zes sollicitanten voor het verwerken van wedstrijdformulieren bij dat ene bedrijf in Nederland die zich alleen maar bezig houdt met voetbal. De reden voor afwijzing was als volgt: ‘je hebt te weinig affiniteit met voetbal.’ Wauw… laat het even goed tot je door dringen. Ik heb twee stukken op m’n blog geschreven over voetbal. Verder ben ik sportverslaggever, wat inhoudt dat ik het behoorlijk zwaar zou hebben als ik voetbal niet leuk vond, want de helft van wat we schrijven bestaat uit voetbal. Sterker nog: als voetbal eruit ligt in de zomer, heb ik geen redactiewerkzaamheden. Daarnaast kijk ik iedere zondag als het even kan voetbal bij mijn zwager. Tijdens het EK en WK staat de televisie de hele dag aan. Ik heb het gezegd hoor, op m’n sollicitatiegesprek, maar blijkbaar is dat niet goed genoeg. Ach, ik was er niet rouwig om. Deze nederlaag was ingecalculeerd. Geen klik met de mannen met wie ik het gesprek had en teveel anderen. Ik had me twee dagen uitgesloofd op een beurs voor bedrijf C, zodat ze konden zien hoe hard ik werk. De uitgever regelde een plekje in het drukbezette schema van commercieel directeur slash voetbaltrainer. Het gesprek ging best goed, maar ja, ik werd natuurlijk niet gelijk aangenomen, want er waren anderen.

En na zo’n vijftig brieven terug te hebben gekregen met iets in de trant van ‘Ja, je hebt goede capaciteiten, dat geloven we allemaal wel. Maar er zijn anderen, betere sollicitanten’, daalt je hoop op de zin ‘Ja, er zijn anderen, maar wij willen jou!’ Donderdag werd ik gebeld door een vrouw naar aanleiding van mijn gesprek bij bedrijf D. Haar eerste zin was: ‘allereerst wil ik zeggen dat we je goed vinden…’ De ‘Maar….’ hing al boven mijn hoofd als dat bekende zwaard die door de zwaartekracht of iets ineens je keel door kan snijden. ‘Maar, de ander was beter, dus toedeledoki.” Ze zei geen maar. Ze zei: ‘We willen met je verder’. Er viel een stilte. Ik moest het allemaal even verwerken. Bedoelde ze dat ik aangenomen was? ‘Jeej’, klonk het toen heel droog aan de andere kant van de lijn. Ja! Jeej! Ik heb nu eindelijk de ander weten te verslaan! Na 60 brieven en bijna net zoveel afwijzingen (sommige bedrijven laten niets van zich horen…) mag ik dan eindelijk beginnen aan mijn nieuwe uitdaging. Ik ben er superblij mee.

O ja, bedrijf C liet in het midden of ze me wel of niet zouden aannemen toen ik ze belde om de sollicitatieprocedure te stoppen, aangezien werken voor hen er nu niet meer in zit. Misschien dat ik daar ook de ander zou hebben verslagen. We zullen het nooit weten.

Bliksum ontmoet Andor, de hond van mijn schoonouders. Zijn nieuwsgierigheid won het niet van zijn angst. Andor is groot en dus eng. En sommige mensen hebben een beetje moeite met hoe ze een fotocamera vast moeten houden. Not me.

Ook tussen Charlie, de hond van Danny en Linda, en Bliksum klikte het niet. Heel jammer. De kittens komen van een boerderij vandaan waar ze opgroeiden met een enorme hond. Ze gaven hem kopjes. We hadden verwacht dat Charlie en Andor dezelfde behandeling zouden krijgen. In plaats daarvan bliezen de kittens en Donder liet zelfs een eng gegrom horen. Viel dat even tegen!

Lyanne en ik begonnen de week goed met niet één maar twee (!) sportlessen op de maandagavond. Eerst was Sh’bam aan de beurt. Fitness -instructrice Lisa moest filmen om haar certificaat te halen. Met een camera in de buurt sloof ik me altijd extra uit. Ik was dus al best moe toen we de sportschool verlieten om even een hapje te eten bij Lyanne. Een uur later kwamen we terug voor de les Bodycombat, die nog vermoeiender was. Gelukkig is er dan altijd leraar Lucien die me met een ‘KOM OP, MIES!’ terug in het ritme schreeuwt. Ons korte tochtje naar het huis van Lyanne deden we gewoon in onze sportkleding. Dat had ik beter niet kunnen doen. De kou op m’n bezwete lichaam zorgde voor een verkoudheid, waar ik nu nog steeds last van heb. Fijn weer.

Het scheen die maandag blue monday te zijn geweest. Ik had er totaal geen last van. Het blauwe zat hem vooral in de prachtige lucht. Ik had geen beschikking over de auto die dag en moest een stukje lopen voor een interview. Geen probleem met dit weer. Heerlijk!

En ook ‘s avonds was het prachtig weer in Julianadorp…

…en Den Helder!

Met mama ging ik heerlijk shoppen en lunchen in Haarlem. Wat er allemaal in mijn winkelmandje verdween, hebben jullie al het goed is al gezien in mijn shoplog over Haarlem.

Nog meer quality time met Lyanne deze week. Ze had een schoolfeest met als thema ‘Cirque du Freak’ en ik mocht mee! Verkleed als Catwoman en Clown gingen we naar Utrecht toe.

De kroegen waar we belandden waren ontzettend leuk. Ik wou dat ik hetzelfde kon zeggen over het schoolfeest… Helaas was dat een behoorlijke teleurstelling. De DJ dacht dat draaien betekent dat je gerust twee seconden stilte kunt laten horen tussen twee nummers in. Nummers in elkaar over laten gaan? Wat is dat? Naja, we hebben het feest op tijd verlaten en en zijn maar weer de kroeg ingedoken. Naar huis gaan was geen optie. De eerste trein ging pas om 04:07 uur terug…

Om 4 uur a.m. lagen er al verse Metro’s te wachten op Utrecht Centraal. Dat was toch een lichtpuntje van mijn dag. De treinreis zou nog twee uur en drie kwartier duren. Normaal gesproken duurt het twee uur, maar we moesten een half uur in Amsterdam wachten op onze aansluiting. Ondertussen moesten we bij iedere overstap (totaal drie) weer opnieuw onze kaartjes laten zien en één voor één de trein in stappen met een chagrijnige conductrice die ons in de gaten hield. Het was koud en we waren moe. Slapen deden we pas toen we om half 8 weer in ons nestje lagen. Onze conclusie over midden in de nacht treinen: nooit meer!

Tien dagen lang zat Lyanne lekker op het strand, in de zon, in Egypte! Ik zat ondertussen thuis in het koude Nederland. Ze was wel zo lief om een cadeautje voor me mee te brengen. Thee uit Egypte. Lekker!

Een lichtpuntje op de vrijdag die vooral in het teken stond van bijslapen. Ik ben dol op post en pakketjes ontvangen.

Dove had me hun Winter Care lijn toegestuurd. Het was onderdeel van de prijs die op WhataBeauty had gewonnen. Ik heb douchegel, bodylotion en crème van ze gekregen. Het ruikt superlekker, dus ik ben er erg blij mee! Het zal wel even duren voordat het op komt. Op een of andere manier heb ik nooit tekort aan bodylotion. Ook nu ligt er weer een grote voorraad in mijn badkamerla. Vaker smeren dus!

Grrrr…! De kittens hebben een nieuwe hobby: behang van de muur af trekken. Handig als je opnieuw wilt behangen. Onhandig als het behang er net twee jaar op zit en nog helemaal gaaf is.

Iedereen die Hollands Got Talent heeft gevolgd, moet deze sport kennen. Rhonraden! Ik deed verslag van de kwalificatiewedstrijd voor het Nederlands Kampioenschap. Het was weer erg interessant om te volgen. Ik weet uit ervaring dat aan de kant zitten toch een stuk relaxter is dan zelf in zo’n rad hangen.

Zondagmiddag deden we een spelletje poker. Zonder geld, dus volkomen legaal. We hebben het lang niet meer gedaan, dus het werd er wel weer tijd voor. Ik ben tweede geworden van de vijf. Whoehoe, I still got it!